Good Feeling !

As jou tuiste is waar jou hart is
Wat wil dan hier uitbreek
Uit my borskas uit (...)
Niks wat 'n tydjie by die see nie kan genees

Awe my Bru's & Chicks!

Met nog slechts een week in ‘mijn' land te gaan is mijn beslissing inmiddels gemaakt en heb ik alweer het nodige meegemaakt. Zo zat ik een tijdje geleden nog te twijfelen over langer blijven (en backpacken) of toch gewoon naar huis komen. Nou kan ik jullie vertellen dat ik een backpack heb gekocht en toch over 7 dagen al thuis ben. Verwarrend? Mooi!

Ongeveer 1,5 week geleden was het vrijdag de 13e en voor diegene die een ongeluksdag hebben gehad: tough! Het was voor mij namelijk een topdag! Toen ik terugkwam uit Muizenberg ben ik meteen op internet op zoek gegaan naar een ticket en ik was geslaagd. Zo reed ik vrijdags naar het kleine stadje Paarl op weg naar het concert van mijn favoriete band: Die Heuwels Fantasties!
Ook de Afrikaanse rapper Jack Parow trad op en het is dan ook niet verwonderlijk dat het publiek vrijwel alleen maar uit Afrikaners bestond. En er is een duidelijk verschil tussen Afrikaners en Engels sprekende Zuid-Afrikaners, maar ik voelde me er meteen helemaal op m'n plek.
Rond 8 uur reed ik de Paarlberg op en betrad ik het amfitheater. Een openluchtpodium met een DJ begroette me met ‘Enter the ninja' dus ik was meteen al in de Zuid-Afrikaanse sfeer.
Overal waren kraampjes met drankjes, boerewors en ander lekkers. Om stipt 8 uur was het zover; het begon: Die Heuwels Fantasties! Ze vonden het maar niets dat iedereen zo ver weg zat dus iedereen moest naar voren komen rennen en toen ze begonnen te spelen (live nog beter dan op cd) was er meteen een geweldige sfeer! Toen Jack Parow kwam ging iedereen helemaal los en rond half 12 kwam deze ‘fantastiese' avond (na 2 shirts en een dvd te hebben gekocht; nu de kans) aan een einde.

Zaterdag moest er een backpack voor m'n nieuwe avontuur worden gekocht, zo gezegd zo gedaan. En dus kon ik zondagochtend in alle vroegte opstaan om aan m'n reis te beginnen! Ik had een adventure tour langs de Garden Route geboekt en rond half 9 's ochtends werd ik hiervoor opgehaald. Helaas begon dit meteen al met een kleine tegenvaller; het weer was slecht die dag, te slecht voor shark cage diving. Dat ging dus niet door, maar ik liet me de pret niet bederven en begon alsnog vol goede moed aan mijn nieuwe avontuur.

De groep bestond uit een andere (Duitse) jongen van ergens in de mid-twintig, 2 ‘dames' van 30 van wie de ene eerder een twintiger was, een 18 jarig meisje die te onzeker was voor het land waar ze zich in bevond en onze gids Machiel; een echte surferdude die van origine Afrikaans sprak. Hij was ook echt nodig voor onze groep want de rest was maar een beetje stilletjes of irritant. Alleen met de Duitser kon ik wel opschieten, hij had een goed gevoel voor humor, maar was verder niet heel levendig. Verder was Wijini, een Austalische 30iger de enige die wel van een feestje hield en verder was onze gids veruit de tofste persoon van onze groep. Met hem ben ik in de backpackers dan ook vaak de feestjes begonnen om vervolgens gewoon nieuwe mensen te ontmoeten en daar maar mee te party'en, want van mijn groep moest je het niet hebben. Gelukkig is dit erg goed gelukt en heb ik wel een top week gehad!

De eerste dag stond vooral in het teken van elkaar leren kennen wat kon in de lange autorit van die dag en tijdens de lunch in Hermanus; een van de beste walvisoorden ter wereld, in het seizoen zie je hier vrijwel zeker een walvis. Helaas was het nu geen seizoen en natuurlijk geen enkele walvis gezien. Aan het eind van de dag kwamen we aan bij onze eindbestemming van die dag.
Daar waar er niets anders dan water voor je ligt en achter je mijlen land. Daar waar de kaap 2 blauwe dames laat kopstampen; de Indische en Antlantische Oceaan ontmoeten en omhelsen elkaar; Cape Aghulas, het meest zuidelijke puntje van het continent Afrika.
Helaas moest je dit sentimentele gedoe er wel zelf bij bedenken, want behalve een bordje was er niets spectaculairs te zien. De avond werd in een mooie surfbackpacker's afgesloten, waar wij helaas de enige gasten waren. Machiel kookte voor ons, misschien is een carrièreswitch iets voor hem want het was heerlijk, en niet te laat gaan slapen om vervolgens de ochtend erop vrij vroeg weer te vertrekken.

De eerste 3 dagen waren totaal verschillend doordat het landschap elke dag anders was. Bevonden we ons gister nog in het Kaapse landschap met de ruige zee, fynbos en de bergen, vandaag maakte dit plaats voor een semi-woestijn. Droogte en warmte en uitgestrekte ‘niets' was het waar we vandaag doorheen reden: de klein Karoo. Ergens vlakbij een berg bevond zich een natural hot spa, waar we konden baden, relaxen en lunchen. In de namiddag kwamen we aan in de struisvogel hoofdstad van de wereld Oudtshoorn. Hier gingen we ons begeven in het donker, het thuis van schorpioenen, spinnen & vleermuizen. Via 2 grote kamers kwamen we uit in nauwe ruimtes waar we moesten kruipen, klimmen en glijden. Langs de Devil's Chimney (de naam is terecht) en door de Tunnel of Love (omdat de zijkanten je aan alle kanten strelen) hebben we ons in 1,5 uur een weg gebaand door de Cango Caves!
Ook in het hostel van deze dag was niet veel aan de gang, dus met de barman en de gids zelf maar een feestje gemaakt met Sangria-shotjes, geroosterde marshmallows en potjes pool.

De omgeving veranderde vandaag, dag 3, voor een laatste keer en vanaf dit moment waren we officieel in een heel erg groen gebied vol met bloemen, geïsoleerde meren en heel veel bos, en dat allemaal met een eigen kustgebied: de Garden Route! Eigenlijk is dit echt een klein paradijsje.
In Knysna waar een prachtige lagune de oceaan ontmoet bevindt zich een uitzichtpunt boven op een berg, met aan 2 kanten dus water. En precies op dat indrukwekkende plekje zaten wij onze lunch te eten; pizza with a view!
Onderweg stopten we voor nog zo'n uitzichtpunt, dit keer begonnen we de berg af te klimmen om bij een afgelegen mini strandje uit te komen! Exotische planten achter je, een verlaten strandje die je alleen met rotsen deelt en de helder blauwe zee voor je; klinkt niet heel verkeerd he?

In de namiddag kwamen we aan bij de grens tussen 2 provincies: de Western Cape ging hier over in de Eastern Cape (ja Zuid-Afrikaners zijn niet heel erg creatief met hun namen). Een rivier maakt de grens uit en boven die rivier bevindt zich een brug; de Bloukransbridge. We stopten hier met een reden, die brug is namelijk de hoogste Bungee Jump locatie ter wereld! En ik met mijn ‘goede' ideeën ook altijd.. ik wou dit doen. Toen ik over de brug liep en naar beneden keek twijfelde ik toch een beetje aan m'n beslissing, maar niet veel later stond ik met mijn tenen over de rand naar het 216 meter diepe dal te kijken terwijl de bungee-crew aftelde. 3,2,1..BUNGEE en ik sprong. Het voelde als vliegen, de wind door je haren en totale vrijheid. Weg van de wereld, genietend van je vrije val. Nou ja, na 5 seconden is het voorbij. Dan beginnen de rebounds, het oneindige op en neer gaan waardoor al het bloed naar je hoofd stroomt en het voelt alsof je voeten uit de zekering flippen. Maar dat maakt als je eenmaal boven bent niks meer uit! Ik heb het gedaan, de hoogste bungee ter wereld doen kan van mijn bucket list worden afgestreept.
Na deze adrenaline-kick was het tijd voor een feestje en eindelijk hadden we een heel gezellig backpacker's place waar genoeg gasten waren. Dus met 2 Duitse meisjes, een Californian dude en een Zwitsers meisje hebben we gefeest en Bungee-shotjes genomen. De Duitse jongen uit mijn groep snapte niet waarom we het bungee-shotjes noemden: 'Komt het weer terug omhoog dan?'
Helaas had hij gelijk, na een top party-avond zat ik nog even gezellig na te kletsen tot ik me opeens absoluut niet goed voelde. Het leek mij het allerverstandigst om meteen plat te gaan liggen (als ik ooit wel dokter word, zorg dat je niet mijn patiënt wordt). Ik lag nog maar net en toen besloot mijn maag ‘ruth down the S-bend' te roepen en omdat ik in mijn party-mood (of stomdronkenheid, ik twijfel nog) mijn backpack was vergeten weg te halen en mijn kleding van die dag er naast had gegooid, heb ik die voorzien van een heerlijk aroma. Gelukkig waren mijn mede-feestgangers van die avond zo aardig om mij te helpen met schoonmaken. De volgende ochtend heb ik afvalzakken gekocht en dat werd dus mijn nieuwe reisoutfit. Een zak voor de stinkende backpack, een zak voor de vieze kleding, een voor schoon goed en ga zo maar verder. En dat alles door het eten van die ene verkeerde curry (never blame the booz).

Nadat de ergste brakheid alweer voorbij was was het tijd voor een nieuwe activiteit: zip-lining (soort abseilen), op zich al redelijk leuk, maar als je je bedenkt dat we dit ergens in het bos deden met onder ons allemaal indrukwekkende watervallen, wordt het wel heel erg speciaal. Lunch werd geregeld in Port Elizabeth, een heel erg mooi kust-stadje. Na de sushi en een beach walk trokken we dieper het land in, weg van de kust. We kwamen aan bij Avaco Lodges, ons ‘hostel' voor deze nacht. We hadden allemaal een eigen Mudhut tot ons beschikking, een soort rondaveltje. Ver weg van drukke steden en dorpjes waren we echt weer op het afgestorven platte land. De huisjes stonden op een heuvel tussen de exotische Garden Route planten en onder aan de heuvel vloeide een rivier waar we de krokodillen en nijlpaarden al kanoënd gingen ontwijken. Na de kanotocht en wat te hebben gezwommen was het tijd voor een typisch Afrikaanse maaltijd :potjiekos! Met z'n allen rond een vuur, glaasje erbij en genieten van ons stoofpotje met boven ons een heldere kandelaar van sterren en verder niets dan rust.

De volgende ochtend begonnen we al vroeg aan onze safaridag in Addo Elephant Park. Omdat ik al in Kruger ben geweest en in Moholoholo met genoeg wild spul heb gewerkt, was het niet heel spectaculair meer voor mij; been there, done that, bought the t-shirt. Het enige wat nog wel even spannend was, was de boze olifant die dominant op de auto af kwam rennen en vervolgens om ons heen ging paraderen.
's Avonds was echter een heel ander verhaal. Terug naar de kust, naar het Surfer's Walhalla van het land: J-Bay!! Na een strandwandeling (tuurlijk net nu ik hier was, waren de golven crap, dus geen gesurf) kwam de party-stemming er weer in met pyramids (een drankspel dat lijkt op de Nederlandse versie ‘in de bus' ) en potjes pool, uiteraard werden die gespeeld om shotjes.

De laatste dag, het was inmiddels vrijdag geworden, begonnen we met een bezoek aan de Elephant Sanctuary waar ik hand-in-trunk met een olifant heb gelopen. Met een hand vol olifanten-snot vertrokken we naar Monkey Land om daar tussen apengebrul te lunchen. Verder werd er veel gereden vandaag om redelijk op tijd in Sedgefield aan te komen. Eenmaal gearriveerd had ik geen eens tijd om mijn afvalzakbackpacks uit te pakken, want we werden opgehaald door een crew die ons meenamen naar Pine Lake. Eenmaal veilig vastgemaakt werd het teken aan de boot gegeven die het meer oversjeesde om zo mij op te takelen. De parasail stond strak van de wind en het opstijgen begonen niet veel later maakten we ons op 1 km hoogte los van de boot. De afdaling begon: we parasailden! Een vlucht van ongeveer 20 minuten met spectaculaire bochtjes maken en verder genieten van de rust en het uitzicht. Je kon mijlen ver kijken over de stranden, de zee, de meren, de bergen en al het groen van de omgeving. Van boven de wolken tot aan de vaste grond heb ik genoten! Not too shabby !
Dat vliegen hongerig maakt bleek 's avonds wel, want na een pizza en calamari moest er nog een pizza aan te pas komen om mijn knorrige maag te stillen en een goede bodem voor een potje Beerpong te leggen. Na de beerpong (het is precies dat je denkt dat het is, lijkt op pingpong, maar dan met bier) een hele gezellige en aangeschoten avond gehad met 2 Amerikanen die toevallig ook vanuit Muizenberg kwamen en mij daar al hadden gezien! Ook hier waren weer wat Nederlanders en na alle drankjes en gezelligheid een laatste nacht in een backpacker's gehad.

Zaterdag was een saai dagje, want van Sedgefield moesten we zo'n 450 km terugrijden naar de Moederstad. Eenmaal thuis aangekomen was het tijd voor alle verhalen en het schoonmaken van mijn braakvangers. Alleen ouma was thuis vandaag, dus met z'n 2en naar de Waterfront gegaan om onszelf te verwennen met uiteten. Zondags kwam de hele familie bij elkaar en zo is ook dit avontuur weer afgesloten.

Deze komende allerlaatste week wordt druk, want er is nog veel te doen en weinig tijd om het te doen. Voor ik naar huis ga zal ik jullie vertellen wat ik deze week allemaal heb beleefd en dan zal ik woensdag avond met 2 overvolle koffers en een uitpuilende (schone!) backpack in het vliegtuig naar Nederland stappen. Nu al heb ik voor enkele kilo's aan Zuid-Afrikaans eten ingeslagen en ik ben nog niet klaar, misschien is het beter om het hele vliegtuig te kopen.

In ieder geval geniet ik hier nog even en dan is het volgende week alweer voorbij en kom ik terug. Ik weet niet of ‘thuiskomen' nog geschikt is, want ik voel me eigenlijk nergens zo thuis als hier.

We are not African because we live Africa, we are African because Africa lives in us.

Keep it real!

Young, Wild & Free !

Yah Boet!

Met inmiddels al 7 week achter me gelaten en nog slechts 3 te gaan in The Rainbow Nation, vond ik het wel weer eens tijd worden voor een berichtje. Dit na een periode die misschien wel de beste uit m'n leven is. Ik was niet op zoek, maar heb zeker liefde gevonden; ik ben verliefd op Zuid-Afrika.

Een dikke 2 week geleden kwam Rasmus, een Zweed die ik in Moholoholo had leren kennen, met de bus aan in Cape Town. Met hem bracht ik de hele week door, dit was erg gezellig en veel lol gehad. Maar echt iets ondernomen hebben we niet; het merendeel van onze tijd hadden we in winkelcentra besteed. Vooral Howard Centre werd door ons druk bezocht, maar natuurlijk zijn we ook lekker toeristisch naar de V&A Waterfront gegaan en toen we vanaf daar naar Long Street in het centrum wilden lopen, warden we lasting gevallen door een bedelaar die, zoals hij zelf enigszins dreigend zei, ons liever niet wilde beroven en ons daarom ‘netjes vroeg'. Toen we vervolgens onze pas versnelden besloot de man die ook te doen en hij achtervolgde ons totdat wij in allerlei winkeltjes van de Waterfront indoken en hem af hadden geschud. Wat is de Afrikaanse cultuur, die alleen nog maar om geld draait, toch fijn!

Vrijdags was het dan zo ver, we vertrokken uit Kaapstad om na een half uur rijden aan de andere kant van het Kaapse schiereiland uit te komen. Daar waar de zee wat warmer is, de zuid-ooster wind waait en surfers in het eindeloze water het beeld van horizon uitmaken: Muizenberg.
We zouden hier een week verblijven en deze tijd doorbrengen in Bailey's Surf Shack, een leuk en vrolijk ingericht backpackers hostel die vol zat met surfdudes, beach chicks en andere vreemde eenden in de bijt, allemaal bezig met het leven van The African Dream. Natuurlijk waren er weer mensen van over de hele wereld en zo waren er ook 3 meisjes die net als ik vanuit ons koude kikkerlandje naar RSA waren gekomen. Helaas voor Rasmus was er ook hier weer geen enkele Zweed te bekennen, maar door al het Nederlandse ‘gebrabbel' werd zijn kennis hierin wel een beetje verbeterd, waardoor ik dus niet eens meer in m'n eigen taal over hem kon praten.
De Afrikaanse sfeer zat er de eerste avond meteen al in, want gastvrij als Zuid Afrikaners zijn werden we ‘s avonds uitgenodigd samen met alle andere backpackers aan de andere kant van de straat voor een echte braai! We gingen met een groepje inkopen doen en zijn na de supermarket nog naar de Friday Night Market gegaan; een soort overdekte bazaar met allerlei kraampjes met het lekkerste voedsel. Overal was gezelligheid, rijke kleuren en heerlijke geuren. Met een biertje in de hand ga je helemaal op in dit super gezellige sfeertje.
De rest van de avond hebben we doorgebracht met de locals onder het genot van gebraaide Boerewors, lekkere drankjes (hier heb ik de hemelse combinatie van gin en tonic ontdekt) en chille muziek, al lol makend en pratend over van alles en nog wat. Hoe meer drankjes er in gaan, des te sneller alle wereld problemen worden opgelost.
Ik raad echt iedereen aan om even uit alle ‘Hustle and Bustle' te ontsnappen en een echte Zuid Afrikaanse braai mee te maken. Dit was een van de beste avonden ooit! Zo'n gerelaxte sfeer, no worries, this is the good life.
Een goede manier om erachter te komen dat je vorige avond gezellig was (indien je je misschien niet alle details meer herinnerd) is wakker worden met een brakke hoofdpijn. Toen ik eenmaal goed en wel m'n bed was uitgerold (nou ja niet letterlijk want ik sliep op het bovenste gedeelte van een stapelbed) werd meteen duidelijk hoe het backpackers wereldje in elkaar steekt, want als het klikt dan zijn de pas ontmoette mensen voor een avond je allerbeste vrienden. Echter, de volgende ochtend neem je alweer afscheid en zie je elkaar (waarschijnlijk) nooit weer. 's Middags was ons hostel dus een stukje leger en besloten Rasmus en ik maar ergens anders de gezelligheid op te zoeken, dus daagde ik hem uit voor een potje mini golf, wat niet slim is tegen een golfer.
In de namiddag kwam Emily, ook van Moholoholo, aan in Muizenberg. Nadat we allemaal omhelsd hadden alsof we elkaar jaren niet hadden gezien, gingen we ergens een drankje doen en 's avonds hebben we heel gezellig met z'n 3en uiteten nadat Emily in haar Guest House had ingebroken om een vestje te halen (slecht geregeld project, geen sleutel. Verder is het heus een normaal meisje). Tijdens het naborrelen merkten we het andere probleem van Zuid Afrika op: alcohol. Een zwarte man die totally pissed was kwam bij ons zitten en z'n hart te luchten. Maar in tegenstelling tot veel arme sloebers hier, had deze zijn hart op de juiste plek en vertelde ons over zijn droom om een goeie baan te vinden en te werken voor zijn geld. Erg bijzonder.

Zondags was het tijd voor een rustdag en dus kon ik mijn hobby weer uitoefenen: in de zon bakken op het strand! Vandaag hadden we wat nieuwe meisjes ontmoet en hoe kan het ook anders; het waren Nederlanders. 's Avonds gingen we met hun en onze ‘ Bro' Nobel, een zwarte jongen die tijdelijk in het hostel woont en bekend staat als de local surf hero van Muizenberg, naar de pub. Deze doet me gek genoeg denken aan de kroeg in Warffum, net een replica. Ook Emily was hier en samen met alle mensjes van ons hostel, Emily's project en enkele locals hebben we een leuke avond gehad.

Maandag begon een nieuwe week en een nieuw avontuur: de eerste surfles! Samen met een toffe surf instructor gingen Rasmus en ik de golven in en verrassend genoeg bleken we beide redelijk getalenteerd te zijn. In no time stonden we op onze boards en pakten we omstebeurt wat golven. Dit zorgde ervoor dat we dinsdag weer een les namen, maar dit keer met andere boards. Niet langer die onmogelijk onhandige grote beginnersboards, maar normale surfplanken! Dit was wel een stukje moeilijker, maar ook dit ging al snel vrij makkelijk en aan het einde van de ochtend waren we beide besmet met het surf-virus: groter, vaker, meer!

Vanessa, een altijd lief & aardig Ecuadoriaans meisje die volunteerde in het hostel had ons 's avonds samen met de ‘ Dutchies' uitgenodigd bij een vriend van haar ergens in Muizenberg. Een probleem was alleen dat we de braai van ons hostel mee moesten nemen naar de braaiplek. We staken bij het hostel de braai aan en liepen vervolgens al braaiend door Muizenberg, een traditie is geboren: the walking Braai! Toen we bij het huis aankwamen staken we nog een braai aan en deze taak lieten we over een Russisch meisje wiens Engels ronduit belabberd was. Al wapperend met een papiertje probeerde ze ' Faster, much faster, many faster!' het vuur aan te krijgen en daarna ons eten te bereiden. Zo konden we kiezen of we onze kip ‘cooked' ‘very cooked' of ‘not so cooked' wilden. En zo hadden we weer een fantastische braai vol met interessante gesprekken en hilarische momenten.

De volgende ochtend begon zeer vroeg, maar het vroege opstaan was het meer dan waard! Vanessa nam ons mee naar haar favoriete plekje, een heel klein bakkerijtje die zich in een garagebox bevond. Het zag er zo leuk en knus uit en ze hadden ook nog eens de lekkerste muffins die ik ooit heb gegeten. Na deze goede bodem te hebben gelegd zijn we voor het eerst gaan surfen zonder les. De golven waren niet echt gunstig voor de eerste keer en het was dan ineens ook veel moeilijker dan de voorafgaande dagen.
Toch gaven we niet op en zo gingen we donderdags weer het water in. Deze dag begon trouwens heel merkwaardig. Een oude room mate van ons, een zwarte Nigeriaan van 30, maakte me om 8 uur wakker met de mededeling 'Bye guys!'. Dit terwijl hij niet wegging, want om 11 uur was hij nog in het hostel en hij zou nog een week in Muizenberg blijven. Helaas was dit niet de enige keer dat hij me wekte, want toen hij nog op onze kamer sliep maakte hij me wakker met de vraag of ik de deur wou openen met m'n sleutel, terwijl je geen eens een sleutel nodig hebt om van binnenuit de deur open te maken. En vrijdagochtend besloot hij m'n dag ook vroeger te laten beginnen door met luide Klezmar muziek op z'n mobiel onze kamer binnen te lopen en vervolgens toen ik geïrriteerd wakker werd, verliet hij de kamer zonder ook maar een woord te hebben gezegd.
Ondanks dat de dag raar begon wel lekker gesurfd en 's avonds hadden we (omdat het onze laatste avond in Muizenberg zou zijn) zelf een braai georganiseerd. Ook deze was echt weer top! Er lijkt een soort traditie voor gezelligheid te zijn, want elke keer dat we een braai hielden, had ik de avond van m'n leven!

Vrijdags zijn Rasmus en ik na gewekt te zijn met Klezmar muziek, vroeg de zee ingedoken voor een ochtend surf. De wind was gedraaid en de zee was hierdoor spiegelglad met heel regelmatig fantastische golven! Van een afstand zag je ze aankomen en kon je je voorbereiden; het ultieme surfers gevoel.
Je ligt op je board en op zo'n moment ben je even helemaal weg van alles. Je bent alleen en tegelijkertijd toch ook samen met alle andere surfers. Je blik is op de horizon gericht en je voelt het water aan, tot dat ene moment dat je het voelt. Je ziet een waterduin opduiken; steeds sneller naar je toe bewegen. Je keert je board en begint te peddelen tot jeopeens omhoog beweegt en de witte schuimkoppen tegen je board hoort slaan. Een klein moment van absolute rust tot je de kracht van het water voelt en je naar voren schiet. Nog een paar korte slagen met je armen en dan is het zover! Je pakt je board vast, springt op en je staat: je surft! Dit gevoel laat je alle tegenslagen vergeten en zolang als het duurt geniet je van je verovering: de golf is van jou!

Zoals al gezegd waren het echt top omstandigheden om in te surfen en het gevoel van het pakken van een golf is zo verslavend dat zowel Rasmus als ik spijt hadden van ons vertrek. Daarom besloten we onze plannen om te gooien en nog een nacht te blijven. Na een lunch met Vanessa (ik was haar een lunch verschuldigd en zij zou mijn koffer inpakken) gingen we 's middags weer de zee in, weer golfjes pakken! Om vervolgens 's avonds dan onze echte laatste avond in Muizenberg te hebben. Dit werd natuurlijk gevierd met een braai; een party-braai dit keer! Weer met allerlei locals diepgaande filosofische gesprekken, koetjes-en-kalfjes praat gehad en domweg geouwehoerd.
Zaterdagochtend nog één keer naar het bakkertje en nog één laatste surf (eigenlijk meer een fotoshoot) en daarna was het tijd om onze spullen te pakken. Nou ja, te laten pakken in mijn geval. En na Muizenberg en alle Muizenbergers dag te hebben gezegd stapten we in de auto terug naar de Moederstad. Hier gerelaxed de paasdagen gevierd en dinsdagavond nog een allerlaatste braai met Rasmus gehad. Vanochtend was het voor hem tijd om weer terug naar Knåckebrod-land te gaan en daarmaa komt er een einde aan een leuk avontuur en is het voor mij tijd om na te denken over nieuwe plannen.

Dit is niet bepaald makkelijk.. Ik ben nog meer dan ooit verliefd geraakt op dit land en een gedeelte van mezelf wil hier niet meer weg. In ieder geval, nu nog niet. Ik heb nog zoveel te doen en zoveel wilde ideeën en dat moet allemaal in 3 week passen. Misschien dat het past, maar dan heb ik nog meer wilde plannen door m'n hoofd spoken. En dat past zeker weten niet in dit korte tijdsbestek. Op dit moment ben ik dan ook volop aan het twijfelen. Kom ik over 3 week thuis, of breid ik m'n reis uit en ga ik op pad? Het zijn de Garden Route en de Wild Coast die me aan het twijfelen brengen. Prachtige ongerepte kusten van Afrika die me smeken om hun golven te surfen en met een backpack erop uit te trekken. Maar natuurlijk wil een gedeelte van mezelf ook wel weer naar huis. Bewaar ik dit avontuur voor een volgend bezoek, of grijp ik die kans nu? Ik ben er zelf nog niet uit, dus een antwoord kan ik niet geven. Ik zal jullie op de hoogte houden!

In ieder geval, genieten doe ik hier dus optimaal en ik hoop dat alles thuis ook z'n gangetje gaat.
Cheeeeeers !!

Wild Ones (2)

Yeah baby yeah!

Moholohollend kwam ik eraan gesneld toen een van de rangers me riep. Alle mankracht was nodig om Honey&Pip, onze honey badgers, te verplaatsen. Ze zouden vandaag worden vrijgelaten. Ik was nu goed en wel een week in Moholoholo en de helft zat er dus op en de andere helft was net begonnen. Ook nu bleek wel weer dat geen enkele dag hetzelfde was. In de open jeep reden we achter Brians pick up truck aan door de bush heen om de beesten ergens vrij te laten, totdat Brian ineens stopte en uit z'n auto stapte. Hij had een spoor ontdekt: verse olifantenpoep. En hij besloot dat zijn studenten ook echte spoorzoekers moesten worden en dus gooide de 70 jarige Brian die anders altijd zo zeurt over pijntjes en kwaaltjes, ineens met opmerkelijke fitheid een handvol verse olifantenpoep in onze open (!) jeep, waardoor we de rest van de dag konden genieten van een olifantenparfum.

Een woensdag is er verder om erachter te komen dat hyena's wel heel erg smerige beesten zijn. Na de vrijlating wachtten weer zoals gewoonlijk wat jobs op ons en de woensdag is omgetoverd tot Wicked Wild dog Wednesday; wilde honden en hyena's. Normaal heb ik geen moeite om verblijven schoon te maken en hun waterbakken te schrobben, zij het niet dat hyena's hun wc en drinkbak nog wel eens door elkaar halen, waardoor de olifantenpoep ineens aantrekkelijker werd dan het betreden van zo'n waterbak.

Dat jobs ook erg gerelaxed en leuk kunnen zijn, werd donderdags wel bewezen; er waren maar 2 jobs die dag. De ene was de vultures-cage die zo smerig was dat er een SWAT-team naar binnen moest worden gestuurd, maar gelukkig was het andere klusje een echt mannenklusje, dus ontkwamen Andrew, Rasmus en ik aan de vieze gieren en gingen we de dames laten zien wat echt werk is. Wij moesten boven op een vogelverblijf klimmen en zorgen dat we niet door het dak zakten. Verder konden we ons daar vermaken met het leegruimen van dat dak, dit was bezaaid met Marula vruchten (ja mam, van dat drankje waar jij niet af kan blijven). A la mañana mañana gingen wij rustig wat vruchtjes oprapen en af en toe zelf natuurlijk ook wat eten.

Voordat we die avond weer konden genieten van de enige echt leuke avond van de week (we gingen uit!) gingen de rangers eerst nog met ons naar de parkeerplaats om daar onze cheetah een aantal keer te laten rennen, dit gaat echt zo snel! Voor je het weet is het alweer voorbij en stiekem hoop je dan ook dat de cheetah niet bedenkt achter een stukje vers studentenvlees aan te gaan. 's Avonds weer lekker een hapje en een drankje gedaan (de drankjes wennen hier zeker; cola malibu voor 2 euro) om vervolgens de volgende dag weer om 6 uur op te staan voor een Avairy-duty.

Soms zijn er dan ook een paar van die dagen die vrij gewoontjes zijn en lekker verlopen. Er gebeurt niks, nou ja bijna niks. Dus op het voeren van de het Vultures Restaurant (een open plek in de bush buiten ons Rehab Centre) waar de lucht op het moment van voeren zwart werd van de gieren die, op het moment dat ik de karkassen neerlegde, met honderden tegelijk naar beneden doken, en weer een gevecht met Dela de neushoorn, die me al rennend uit haar verblijf joeg, na had ik 2 rustige, maar gezellige dagen.

Toen werd het zondag en in plaats van een dag van rust begon m'n dag al om 4 uur, zodat ik om 5 uur geridderd en gespoord was om op pad te gaan. Vandaag een keer geen rounds, geen poepscheppen en het belangrijkste: geen Brian. Vandaag verruilden we (op een paar achterblijvers na) de Rehab voor het Kruger National Park. Een gedeelte van ons ging met een gids mee in een open jeep en enkele meisjes gingen bij een van onze vrouwelijke leiders in de auto. Er ontstond dan min of meer ook een wedstrijd naar wie de meeste/vetste/mooiste dieren zou zien.

Vol goede moed gingen we op pad en het geluk was met ons deze dag, na slechts een uurtje zaten we al op steenworpafstand van een luipaard kruipend naar zijn prooi. In dit zelfde uur hadden we trouwens al buffels, een neushoorn, nijpaarden, hyena's en talloze bokjes gezien. Aangezien Kruger overvol met olifanten zit, duurde het ook niet lang voordat we deze aan het rijtje toe konden voegen. Vlak voor de eerste stop kroop Afrika's nachtmerrie (en voor mij de reden om elke nacht m'n bed te controleren en alle ramen + deuren te sluiten) over de weg: een black mamba, de dodelijkste slang van Zuid-Afrika. Na een kort ontbijt waar we een stakker die de parkeerwacht was, ook al was de parkeerplaats totaal afgestorven, blijgemaakt hadden met een Lunchbar, vervolgden we onze reis. We hebben nog van alles en nog wat gezien, zoals een groep hyena's echt naast de auto. Helaas zaten we nog steeds maar op 4 van de 5.. Maar ook dit veranderde al snel na de lunch. Onder een boom lagen 2 leeuwen te luieren: The Big Five! Hij was compleet en dat in een halve dag! De dag kon niet beter, althans dat dachten we.

Eenmaal terug op de Rehab bleek dat de andere groep bijna hetzelfde had gezien, alleen de leeuw ontbrak. Echter, zij hadden wild dogs gezien. En zo was er geen winnaar en was elke groep jaloers op de anderen. Wij vanwege de wild dogs, zij vanwege de Big 5!

Ik had nog maar enkele dagen te gaan in Moholoholo, maar ook nu gebeurde er weer genoeg. Maandag leek een rustige dag te zijn en toen ik aan m'n afternoon rounds wou beginnen hadden Claire en Andrew bijna alles al gedaan, of ik alleen nog even ‘sticks & rhino dung' wou halen zodat onze Hornbills daarmee konden spelen. Zo gezegd, zo gedaan, dus ik trok de bush in met een emmer en een zaag. Ik zocht een mooie boom uit en ging aan het werk. Opeens hoorde ik vlakbij wat geritsel, dus ik keek op. Gelukkig was het slechts een vlakvark, niets om ongerust over te zijn dus ik ging verder met zagen. Even later hoorde ik weer geritsel en denkend aan hetzelfde vlakvark was ik dan ook verbaasd toen ik dat beest naast me zag, terwijl het geluid van voren kwam. Ik keek op en schrok me dood. Een volwassen neushoorn oog in oog met mij! Ik moest het al niet zo van die wezens hebben, maar dat waren slechts kleintjes. Nu was ik ook nog eens helemaal alleen en midden in de bush. Er zijn een aantal dingen die je kan doen in zo'n situatie: de rhino af proberen te schrikken (gooi bv een steen), stil blijven staan en wachten tot de rhino vertrekt, of een boom in klimmen. Wegrennen hoort hier niet bij. Ik, me bewust van deze opties, besluit het op een lopen te zetten. Zo hard als ik kan ren ik terug naar de Rehab en sluit het hek achter me. Aan de andere kant van het hek staat de neushoorn al die me duidelijk gevolgd is, maar gelukkig niet tot de aanval overging.

Met m'n hart nog kloppend in de keel vertelde ik het aan de rest die natuurlijk erg meelevend waren, met als gevolg dat ik de rest van de dag werd uitgelachen. Het eten van deze avond maakte alle schrik weer goed. Het was verreweg het beste tot nu toe, met allerlei vlees, groente en zelfs oliebollen (pumpkin cakes)! En dankzij het wekenlange gezeur van Claire kregen we als toetje eindelijk een keer Milktart! Alsof dit nog niet genoeg verrassingen waren voor vandaag (aangename en iets minder aangename dus) nam Cody ons nog uit voor een kleine night drive. De avond werd afgesloten door Jessie, een van de vrouwelijke leiders, die geheel onverwacht (en tegen Brians strenge geboden in) ons wat biertjes kwam brengen op onze veranda.

Dinsdags ging ik met een klein groepje weer op pad. We gingen voor een boottocht door de Blyderivier Canyon; de derde grootste canyon ter wereld! We verwachtten niets te zien, op het mooie uitzicht na dan, maar ook nu werden we weer verrast. Enkele hippo's en croc's lieten zich (soms van wel heel dichtbij) zien. Terug op de Rehab hadden we mazzel; de wild dogs werden gevoerd met een paardenkarkas. Zo lief als deze beestjes kunnen lijken, zo duivels blijkt hun ware aard te zijn toen ze met z'n zessen het karkas aan alle kanten uit elkaar scheurden en rukten.
Zoals Afrika echt een land is van tegenstellingen, was er enkele meters van die wrede schouwspel iets heel moois aan de gang. Een van onze Servals had 2 kittens ter wereld gezet! Ontroerd door de baby's werd ik overgehaald door Eryn om mijn vaderlijke kwaliteiten te laten zien en zo zat ik even later een baby Duiker (een hertje voor de nuchtere Nederlanders onder ons) melk te geven.

's Avonds tijdens het eten zorgde een toerist ervoor dat we allemaal de slappe lach kregen en de toerist bijna in z'n gezicht uitlachten. Uit het niets kwam hij in onze zaal met de vraag: ‘Coffee?' Natuurlijk mocht hij wel een kopje van onze koffie pakken, dus we zeiden ja. In plaats van koffie te pakken liep hij wazig door de zaal, stopte bij een raam en ging naar buiten staren, om vervolgens zonder koffie weer naar buiten te lopen!
Na het eten bleek er weer zo'n Afrikaanse tegenstelling aan de gang te zijn, want terwijl we van Forest Camp naar Moholoholo reden zag je aan de ene kant die prachtige sterrenhemel die nergens anders zo mooi is, en boven de bergen dreven donkere wolken waaruit zo nu en dan hevige lichtflitsen vanuit de hemel naar de grond sloegen. Dit was echt bijzonder en heel mooi.

Woensdags was mijn laatste echte dag alweer. Mijn laatste rounds gedaan, laatste keer jobs en voor de laatste keer lekker avondeten met elkaar. 's Middags begon ik mijn koffer in te pakken wat Joe goed verwoordde: ‘now THAT is depressing!' En dat was het zeker, want ik ga het hier zeker missen. Alsof het geplanned was, gingen we deze avond naar een andere plek voor dinner: Ya Mati. Dit was nog mooier dan Forest Camp en onder genot van een lekkere chocoshake habben we hier heerlijk gegeten. Omdat het mijn laatste avond was, gingen we dit keer niet vroeg slapen en hebben we met de gezellige mensen de hele avond op een kamer gechillt. Daarna nog eenmaal slapen met hyena gehuil op de achtergrond.

Dan was het donderdag dan toch echt zo ver. Iets langer blijven liggen om vervolgens lekker te douchen en voor het eerst sinds tijden de dag weer in normale kleding te beginnen. Toen ik helemaal klaar was zochten Claire en ik elkaar, zoals afgesproken, op. Samen liepen we naar een speciale plek om iets te doen wat al tijden moest: we gingen mijn angst overwinnen; ik ging naar Dela. We zijn heel Dela's verblijf doorgelopen om haar vers water te geven en omdat we wisten dat de rest dit nooit zou geloven heeft Claire als bewijs een foto gemaakt. Een laatste lekker ontbijt met pannenkoekjes nog genoten om vervolgens afscheid te nemen van wat mensen en daarna met een groepje in het busje te stappen op weg naar het vliegveld. In de auto muziek keihard aangezet en nog een keer met elkaar wilde dieren spotten, terwijl ik in gedachten afscheid nam van de bush.

Nadat alle adressen waren uitgewisseld en alle knuffels gegeven waren, ging de rest door naar het dorp en stapte ik de schuurtjes binnen wat hier door moet gaan voor een vliegveld. Na 2 geweldige weken Moholoholo waar ik heel veel gezien, gedaan, genoten en beleefd heb, was het tijd om terug naar Kaapstad te gaan. Na een prima vlucht kwam ik weer aan in de Moederstad en gek genoeg voelt het hier echt als mijn thuis. Ik was weer thuis.

Ik was nog wel zo opgelucht in Moholoholo dat ik als een van de weinigen niet was gebeten of gestoken door teken of muskieten. Vooral de teken zorgden er bij sommigen voor dat ze onder de jeuk en rode bulten zaten. Totdat ik me de eerste paar dagen hier zieker en zieker begon te voelen. Met hoofdpijn, koorts, opgezette lymfeklieren en een dikke bult op m'n been werd ik naar de dokter gestuurd door mijn lieve oom&tante. Maar goed ook, de wond was overduidelijk ontstoken. Een bloedtest bevestigde dat ik gelukkig geen malaria had, maar de dokter dacht aan iets anders: African Tick Bite Fever! Hoe ironisch wil je het hebben. Gelukkig werkt de antibiotica perfect en voel ik me weer helemaal de oude.

De komende tijd ga ik doorbrengen met Rasmus van Moholoholo die maandag aankomt in Kaapstad. Na een paar dagen zullen we naar Muizenberg, een surfer's paradise, vertrekken naar Emily. Ik verwacht een periode vol gefeest, gechill en gesurf en wat er verder op m'n pad komt is nog een verrassing. Woensdag zit ik hier alweer 5 weken, en volgens de data op m'n vliegticket betekent dat dat ik op de helft zit.. In ieder geval is het hier met temperaturen van rond de 30 in de schaduw nog steeds super chill en geniet ik nog volop! Ik hoop dat ik nog niet te hard gemist word in Nederland, want anders moet ik jullie teleurstellen: ik kom voorlopig nog niet naar huis.

Cheers!

Hey I heard you were a wild one!

De bewoonde wereld en drukke stad achter me latend vertok ik 2 week naar de andere kant vanZuid-Afrika: thebush!

Goed en wel een week nadat m'n avontuur begon, zat ik woensdag 29 februari om half 7 in het vliegtuig, 2 uur later kwam ik aan op Johannesburg. Vervolgens nam ik een vlucht (dodemansrit) van 3 kwartier naar Hoedspruit. Deze piloot had danwel gedronken, of heeft nooit een brevet gehaald, want al zijn capriolen zorgden ervoor dat ik maar wat blij was toen ik veilig geland was.

Eenmaal aangekomen op Hoedspruit Airport, wat meer van 2 kleine schuurtjes heeft dan van een vliegveld, merkte ik meteen dat ik nu ècht in Afrika was; er liep een wrattenzwijn op de landingsbaan, waren geen controles en in de verste verte was niks te zien dan leegte van de bush.

Een ranger van Moholoholo haalde me op en reed me naar het Rehab Centre. Daar eenmaal aangekomen was het allemaal een beetje chaotisch, maar dit is een Moholoholo-trekje dat bleek een aantal keer wel.
Eerst ging ik maar chillen met alle andere studenten omdat niemand van Moholoholo me uit ging leggen wat ik moest doen. Het was een groep van 11, waarvan 2 jongens en de rest meisjes. Ongelovelijk veel OZ's, maar ook Engelsen, Scandinaviërs en een Schots meisje. Deze mengeling zorgde vaak voor veel spraakverwarring, vooral als je het over tijd had. Half nine is half 10; raar volk die Engelsen. Verder was het wel een chille groep met allemaal rond dezelfde leeftijd.

Daarna moest ik naar de Office komen voor m'n welkomsgesprekje met Brian, de manager. Hiervoor was ik al gewaarschuwd, maar hij bleek inderdaad een TE religieuze zeurpiet van 70 jaar (ik vermoed dat hij beginnend Alzheimer heeft, want heb deze 2 week wel heel vaak hetzelfde praatje gehoord) die behoorlijk strenge regels heeft en van het een op het andere moment een ‘moodswing' kan krijgen. Zo vertelde hij mij dat Afrika aan het huilen is (sentimenteel verhaal over de natuur) en dat voorop stond dat ik plezier ging hebben en ging genieten. Tegelijkertijd dat ik dan aan het genieten was, mocht ik absoluut GEEN alcohol hebben (laat staan gebruiken), als ik betrapt werd in een meisjeskamer stond ik binnen een uur, ook al was het 's nachts, op straat. En de belangrijkste (lees: belachelijkste) reden: Je schouders en knieën moesten altijd bedekt zijn, anders word je immers meteen zwanger! Verder noemde hij rock-muziek het werk van de duivel en had hij nog wat heldhaftige verhalen over zichzelf te vertellen.

Toch vertelde hij me ook nog iets nuttigs; het dagprogramma. Elke dag begon om 7 (!) uur met rounds. Iedereen zat in een groep van ongeveer 3 personen die voor een bepaald aantal dieren zorgde. Dit duurde tot half 9 waarnaar je met z'n allen naar Breakfast ging lopen. Ons Rehab Centre bevond zich namelijk in een ander reservaat (Forest Camp) en in een lodge daar kregen we ons eten. 's Ochtends liep je, 's avonds werd je erheen gereden. Na het ontbijt was je om half 10 weer terug bij de Clinic voor de Morning Meeting, hierin werd verteld wat je die dag ging doen. Meestal een bepaald groot dierenverblijf schoonmaken. Rond 12 uur moest dan 1 groep per dag de lunch halen van Forest Camp en dit ging je samen in de Commen Room eten. De rest van de middag had je vrij tot om half 5 je Rounds weer begonnen. Deze waren wel veel korter, dus na een uurtje kon je je gaan douchen om om kwart voor 7 richting Dinner te vertrekken. Elke dag was in principe hetzelfde, alleen donderdags ging je uiteten met elkaar, zondags had je op Rounds na een dag vrij en elke dag was het altijd afwachten of er iets onverwachts gebeurde.

Na dit super leuke welkomsgesprek (waar je je gek genoeg ineens minder welkom door ging voelen) ging ik een tour door Moholoholo doen met andere toeristen. Zo kwam ik alvast wat te weten over de dieren hier. Hierna had ik nog even tijd om me op te knappen en om kwart voor 7 klom iedereen in de open safari wagen en maakte we een Bumpy Ride naar Forest Camp. Dit was echt prachtig om te zien, na een rit in de bush kom je dan ineens aan bij een lodge met een zee van fakkels en allemaal houten zitplaatsjes midden in het bos. Het eten was hier geweldig, elke dag een uitgebreid buffet en terwijl je at in het donker had je boven je een heldere sterrenhemel (hier zie je, in tegenstelling tot ons oververlichte Holland, pas echt hoeveel sterren er zijn) en af en toe hoorde je het gehuil van hyena's en het gebrul van apen. Als je klaar was ging iedereen rennend naar de Comfy Chairs, want daar was af en toe een klein beetje wifi, waar iedereen als een gier op aaste.Na het eten werd er soms nog gechillt, een potje gekaart, geschoten met Joe's geweer bij de jongens cottage, of met baby diertjes gespeeld en anders ging je vroeg naar bed. Echte latertjes waren het als je rond 10 uur sliep, dit ritme was wel even wennen.

Natuurlijk was ik de eerste dag al een kwartier te laat, maar verder gingen de Rounds prima! Ik zat in groep 1 samen met ' Scotty' Claire, die als ze snel praatte soms onverstaanbaar was met haar Schotse accent. Samen zorgden we voor wat Birds of Prey, uilen, 2 Hornbills (Dudu&Dodo) en moesten we alle leeuwen & luipaarden van vers water voorzien. Ook deden we het water van een 2 jarige neushoorn, Dela. Dit werd echt mijn favoriet aangezien ze mij vanaf het begin af aan al niet mocht, me begon aan te vallen en daarna van kilometers ver mijn angst kon ruilen. Al snel werd dit dan ook Claire's taak.
Maar nog voordat we mijn allereerste round helemaal hadden afgemaakt kwam 1 van de rangers (deze waren in tegenstelling tot Brian veel jonger en ook vele malen toffer) ons roepen en gingen we op pad: een call-out. Vlakbij een school was een hyena gezien, die wij vervolgens hebben gevangen, vervoerd en in quarantaine hebben gestopt.

Hierna was het tijd voor het ontbijt; ook fantastisch. Elke dag gebakken bacon, worstjes, eieren, scones of muffins, vers fruit, youghurt en elke dag een ander sapje. Met m'n maag goed gevuld begon ik aan de rest van mijn 1^e dag die prima verliep en omdat het donderdag was, gingen we 's avonds naar een restaurantje verderop waar we geweldig eten kregen. Op donderdag mocht je tijdens het eten wel een paar alcoholische versnaperingen nuttigen (bij wijze van hoge uitzondering). Oftewel, dit ging mooi! Voor 15 euro had ik heerlijk gegeten, mooi wat drankjes op en een fooi gegeven. I love Africa! Helaas voor Rasmus, een zweedse jongen, ging het iets TE mooi. Nadat hij al vrolijk zingend van de biertjes in de auto naar huis zat, hadden een paar meisjes wat drank meegesmokkeld wat we bij het jongenshuisje gingen drinken. Rasmus heeft vervolgens 's nachts 6 keer gekotst (liet elke keer de deur open, dus die kon ik elke keer achter z'n kont dichtdoen) en weet niks meer van de avond af. De sfeer zat er dus wel goed in.

Nadat mooie avondje was de volgende ochtend zwaar, heel zwaar. Eens in de 3 dagen heb je namelijk Avairy dienst. Je moet dan 4 keer per dag Brian's vogelkooi schoonmaken. En de eerste shift begint, alsof 7 uur nog niet vroeg genoeg was, om 6 uur. Ook vandaag gebeurde er weer iets, geen dag op Moholoholo is hetzelfde. In de avairy zat een springbok en die moesten we met alle studenten eruit jagen en hem opvangen in een groot net.

Zaterdags ging iedereen, behalve de nieuweling (jup, dat was ik) en een Australische meisje Eryn, naar een privépark en moesten wij dus met z'n tweetjes alle dieren verzorgen. Ook moesten we elk 3 uur lang op een 2 maand jong baby neushoorntje Dani passen. Het voeren van alle dieren ging ons als MBFF's (moholoholo best friends) goed af, ook al was dit wel een pokkewerkje, zeker als je eraan dacht dat de rest lekker op safari was. Het rhino-zitten ging voor mij echter iets minder. Dani begon mij aan te vallen en ook al is ze nog jong, sterk is ze wel. Op een gegeven moment had ze het voor elkaar gekregen dat ze mij buiten haar verblijf had gesloten en zij het rijk voor zich alleen had. Vanaf vandaag was ik dan ook officieel klaar met neushoorns.

De rest van het weekend lekker gechillt en gebakken in de zon. Ook mochten we zondags elk een Bushbaby melk voeren. Dit zijn die aapjes uit de Madagaskar-film, echt te schattig. Nou ja schattig tot het moment dat ze over je hele lichaam kruipen en dan iemand verteld dat ze hun eigen plas gebruiken voor extra grip.

Maandag bleek weer eens hoe chaotisch alles hier is. Twee meisjes zouden vandaag vertekken, maar na rounds vroeg een van de rangers aan Emily of zij haar spullen al gepakt had. Emily hoorde pas woensdags te vertrekken, maar bleek nu dus ineens over uur al weg te gaan. Er gingen nu ineens dus 3 mensen weg, maar gelukkig waren er de afgelopen dagen ook al wat nieuw spul aangekomen.

Na het ontbijt gingen we Shadow, een met de hand groot gebrachte hyena, vrijlaten uit quarantaine om die in een buitenverblijf te stoppen. Opzich klinkt dit niet heel bijzonder, maar als je je bedenkt dat dit Creature of Hell al meerdere keren uit haar verblijf is ontsnapt (en nee, het hek is dit keer niet sterker gemaakt, maar slechts gerepareerd) en ook al vaker dan eens een vinger van een student heeft afgebeten, dan krijg je het toch een beetje Spaansbenauwd. Toch ging alles goed en gingen we daarna de verlaters afzetten op het vliegveld en dit werd gecombineerd met een Towntrip, wat eigenlijk betekende dat iedereen groots cola en chocola in ging slaan.

Dinsdags moest iedereen een half uur eerder op ranger Cody.Prima, tenzij je avairy hebt. Ook dat werd een halfuur eerder en zo stond ik 's ochtends (of noem het 's nachts) om half 6 al mijn werk te doen. Nadat alle rounds gedaan waren kregen we bezoek van een reptielen expert die met ons naar ons krokodillenverblijf ging. Brian wou namelijk weten welk geslacht onze 4 beestjes hadden en dit ‘sexen' gebeurt op een hele aparte manier. Krokodillen hebben namelijk interne geslachtsorganen, en van de buitenkant zie je alleen een gat. We gingen dus krokodillen vingeren!

Na verder een druk dagje gingen we zowel 's middags als 's avonds op mini safari, waar we veel hebben gezien. In het donker zagen we jakhalsen, fireflies, zebra's, neushoorns, nijlpaarden en Gerald, the legless giraffe. Feitelijk was dit een liggende giraffe, maar wij moesten geloven dat hij eigenlijk wieletjes had in plaats van benen en dat de zwarte werkers Gerald elke dag van boom tot boom moesten duwen.

Na dit mooie dagje en halve nachtje reden we met volle maan weer terug naar ons kamp om te slapen. Mijn eerste week was al om, nog maar de helft te gaan. Omdat er zo ontzettend veel gebeurd is en ik heel veel gezien heb en zelfs nog meer te vertellen heb, heb ik besloten mijn Moholoholo avontuur in 2 delen te vertellen, dus over week 2 valt snel meer te lezen.

TjopTjop!

Here comes the sun!

Molo !

Of het goed met me gaat? Oordeel zelf!

Nadat ik precies een week geleden er helemaal klaar voor was en mijn voorlopiglaatste nachtje in mijn eigen bedje doorbracht, ging ik woensdag perfect op tijd (het is een wonder bij de Van Dijkens) na een gezellig gezamenlijk ontbijt, op weg naar Schiphol. Daar ging alles prima en al snel zat ik iets voor vertrek op mijn plaats in het vliegtuig.

Al snel werd duidelijk dat we niet zomaar op gingen stijgen; we waren namelijk al 5 minuten te laat en de motoren stonden nog gewoon uit. Niet veel later kwam de captain in het gangpad staan met de mededeling dat we het vast raar zouden vinden dat hij daar stond. Dat is inderdaad ongewoon en naar het 'Barts' vertaald betekent dat zoveel als: we're going to die. Gelukkig was er alleen enige vertraging vanwege de wind en vertrokken we niet veel later richting Londen. Alles ging prima (al streste ik behoorlijk, want ik dacht dat ik de volgende vlucht zou missen totdat ik doorkreeg dat Engeland een uur achterloopt) en om kwart over 3 landde ik op Heathrow en slechts een uurtje later ging ik door naar de 747 die me tot Kaapstad zou brengen. Ook die vlucht was, dankzij 2 slaappillen, lekker eten en meerdere films, een succes.

Donderdagmorgen werd ik door mijn Oupa van het vliegveld gehaald en zoals verwacht ging thuis meteen mijn zomerkleding aan. 's Middags kwam mijn tante thuis en zat de sfeer er meteen al goed in.

De afgelopen dagen waren heel gezellig en heb ik al weer van Kaapstad genoten. Zo hebben we met z'n 3en langs Seapoint gelopen, zijn we uiteten geweest, heb ik gebruik gemaakt van de gunstige wisselkoers en mezelf al getrakteerd op een nieuwe broek en ben ik naar het strand geweest.

Naast dit 'drukke'programma, ik pas me aan aan de omgeving (mañana mañana), heb ik mezelf natuurlijk wel de nodige rust gegund. Met als gevolg dat binnen twee dagen mijn nek al gloeiend rood was en dit 's nachts voor de nodige pijn zorgde; ja hoor ik de nooit verbrandende was verbrand. Nadat iedereen hier me erin had gewreven dat de zon hier ' harsh' kon zijn, heb ik dan toch maar een fles zonnebrandcrème gekocht, natuurlijk maar factor 15, want bruin worden is prioriteit nummer 1 hier. Nou moet ik zeggen dat het zonnen best lekker gaat, na een week is er van mijn Nederlandse bleekschetigheid al niks meer over, maar dat is ook niet zo verwonderlijk in een zon die hier temperaturen bereikt van 46 graden!

Naast al dit gekuier heb ik mezelf gister ook nuttig gemaakt en heb ik ouma geholpen met lesgeven op een school waar ze tijdelijk werkt. Dit was echt geweldig! Ik kwam de klas binnen en werd meteen door 30 hoofdjes tellende smeltkroes in koor begroet met: ' Good morning mister van Dijken! '. De hele ochtend heb ik met de kinderen gelezen en ze geholpen bij hun opdrachten. Echt alle kleuren waren aanwezig: schattige neger jongentjes, kleurling baasjes, lieve blanke meisjes en er was een hoofddoek dragend ' Musi' -meisje. Na de pauze kwam er een voor een halfuurtje een zwarte vrouw in de klas die door vrolijk te dansen en te zingen de kindjes les gaf in isiXhosa. Zelfs ik als leraar kon nog wat leren dus en de kindjes deden vrolijk mee. Stuk voor stuk waren het (b)engeltjes en na afloop mocht ik absoluut niet gaan en werd ik geknuffeld door fanclub aan kleine opdondertjes.

Voorlopig blijft mijn carrièreswitch nog even voor wat het is; morgen ga ik gewoon weer de dokter uithangen. Wel een dierendokter dit keer. Om half 8 's ochtends vlieg ik vanaf Cape Town International richting Tambo International Airport in Johannesburg, om vervolgens naar het noordelijke plaatsje Hoedspruit in de Limpopo provincie te vliegen. Op het moment is het daar in de schaduw al boven de 30 graden, om nog maar te zwijgen van de temperaturen in de zon. Oftewel, ik zal het niet snel koud krijgen, al zou dat sowieso al geen probleem worden vanwege het hartverwarmende werk dat ik daar ga doen. Ik ga 2 weken werken bij Moholoholo, een Rehab Centre voor wildlife uit die omgeving. Het ligt vlak bij het Krugerpark en samen met andere studenten zal ik voor de dieren zorgen en vast en zeker nog een kijkje nemen in Kruger. Ik heb er erg veel zin in!

Natuurlijk zal ik foto's en filmpjes maken om jullie jaloers te maken (als dat nog niet gelukt is met mijn bruinheid en de warmte). Het enige nadeel: weinig tot geen internet, echt de bush in. Als ik het cold-Turkey-effect kan weerstaan zal ik vast gaan genieten van deze ervaring en al het getweet, facebook, whatsapp, msn & e-mail niet eens super erg gaan missen.

Als ik terug kom vol met verhalen, foto's en 2 gratis t-shirts, zal ik een nieuw leesvoer plaatsen zodat jullie een beetje met me kunnen meegenieten.

Cheers!

In the beginning

Ik ga op reis en laat achter.

Dat verandering soms moet weet iedereen en vaak is het ook goed. Niet altijd even leuk, maar het moet. Ook al had ik in september alles wat ik zou kunnen wensen, altijd spookte Zuid Afrika nog door mijn hoofd sinds ik er afgelopen zomer ben geweest.

Het nadeel van alles hebben is dat er niks meer bij kan, maar gemakkelijk iets af kan. Toen het allemaal niet zo lekker ging had ik Afrika nog altijd in mijn gedachten. Een paar weken geleden heb ik dan ook de beslissing genomen en de knoop doorgehakt. Het halen van mijn eerste jaar geneeskunde ging moeilijk worden als ik doorging zoals het nu ging en ik denk dat ik er wel aan toe ben om even weg van alles te gaan.

Zodoende vertrek ik aankomende woensdag 22 februari dan ook om 14.50 met de British Airways in 1,5 uur naar Londen waar ik dan 20 minuten later aankom (gekke mensen ook met hun tijdsverschil). Daar zal ik vervolgens aan boord van mijn 2e vliegtuig stappen om om 16.45 (hier in Nederland is het dan kwart voor 6, dus een kwartiertje voordat jullie burgerlijk aan de droge aardappels beginnen) te vertrekken naar Kaapstad. Als alles goed gaat (en als het niet goed gaat, dan zien we het dan wel weer) land ik om 06.15 plaatselijke tijd op Cape Town International en zal ik worden opgewacht door mijn lieve ‘Oupa & Ouma'. Voor iedereen die geïnteresseerd is en het nog wil snappen: In Zuid Afrika is het een uurtje later dan in Nederland zolang het hier wintertijd is. Oftewel ik ga eerst terug en dan vooruit in de tijd. Ik hoop dat jullie het nog snappen, want ik ben bang dat ik het op ga geven om de tijd bij te houden, mijn iPod in m'n oren gooi en lekker ga slapen!

Een van de gekste dingen is het verschil in temperatuur. Terwijl we hier nu nog ‘genieten' van het typisch Nederlandse hondenweer, zal ik na aankomst geen raad weten met mijn kakkerige winter-studentenjas en al snel zal ik mijn flip-flops en shorts uit de koffer tevoorschijn halen om te genieten van de 30 graden warme Afrikaanse zomer zon.
Hier ben ik dan ook wel aan toe. Na een fantastische winter met veel ijspret (niet alleen schaatsen) is het voor mij wel genoeg geweest en heb ik geen zin dat kwakkelige 'het-is-van-alles-niks-weer' en zal ik woensdag dus binnen een dag onze winter verruilen voor de zomer.

Nu is iedereen natuurlijk erg benieuwd wat ik allemaal ga doen in Zuid Afrika.. Nou, dan kan ik jullie vertellen; dat ben ik zelf ook! Ik ben sowieso eerst een weekje bij mijn oom en tante om tot rust te komen en inkopen te doen zodat ik de 2e en 3e week een eckte jungle-ranger lijk. Dan ga ik namelijk aan de andere kant van het land werken in een wildlife opvang. Hiervoor moet ik helaas wel weer 3 keer vliegen, maar we hopen maar dat het mijn doodsangsten meer dan waard is! Hierover zal ik jullie vanuit Afrika natuurlijk meer vertellen. Hoe en wat precies blijft, net als wat ik na deze 3 week ga doen, nog een verrassing.

Ik heb in principe tot begin mei geboekt en mijn ticket geeft aan dat ik 3 mei weer veilig op Schiphol aankom. Of dit allemaal in de praktijk ook zo gaat weet ik nog niet: ik kan mijn ticket wijzigen, dus misschien ben ik er al heel snel weer, of zijn jullie juist voor heel erg lang van mij af.

Gelukkig kan ik jullie hier een beetje op de hoogte houden van mijn avontuur.
Afgelopen weekend heb ik een erg gezellig afscheidsfeestje gehad en heb ik alle lieve mensen doei gezegd. De komende dagen zal ik afscheid nemen van de laatste mensjes en natuurlijk moet mijn koffer nog worden ingepakt; genoeg te doen dus.
Voor diegene die ik niet meer zie voor mijn vertrek: lees gezellig mee en doe met een biertje in de hand soms net alsof je bij me aan het strand zit.
Ik hou jullie op de hoogte!

Nou daaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaag!