Molo !

Of het goed met me gaat? Oordeel zelf!

Nadat ik precies een week geleden er helemaal klaar voor was en mijn voorlopiglaatste nachtje in mijn eigen bedje doorbracht, ging ik woensdag perfect op tijd (het is een wonder bij de Van Dijkens) na een gezellig gezamenlijk ontbijt, op weg naar Schiphol. Daar ging alles prima en al snel zat ik iets voor vertrek op mijn plaats in het vliegtuig.

Al snel werd duidelijk dat we niet zomaar op gingen stijgen; we waren namelijk al 5 minuten te laat en de motoren stonden nog gewoon uit. Niet veel later kwam de captain in het gangpad staan met de mededeling dat we het vast raar zouden vinden dat hij daar stond. Dat is inderdaad ongewoon en naar het 'Barts' vertaald betekent dat zoveel als: we're going to die. Gelukkig was er alleen enige vertraging vanwege de wind en vertrokken we niet veel later richting Londen. Alles ging prima (al streste ik behoorlijk, want ik dacht dat ik de volgende vlucht zou missen totdat ik doorkreeg dat Engeland een uur achterloopt) en om kwart over 3 landde ik op Heathrow en slechts een uurtje later ging ik door naar de 747 die me tot Kaapstad zou brengen. Ook die vlucht was, dankzij 2 slaappillen, lekker eten en meerdere films, een succes.

Donderdagmorgen werd ik door mijn Oupa van het vliegveld gehaald en zoals verwacht ging thuis meteen mijn zomerkleding aan. 's Middags kwam mijn tante thuis en zat de sfeer er meteen al goed in.

De afgelopen dagen waren heel gezellig en heb ik al weer van Kaapstad genoten. Zo hebben we met z'n 3en langs Seapoint gelopen, zijn we uiteten geweest, heb ik gebruik gemaakt van de gunstige wisselkoers en mezelf al getrakteerd op een nieuwe broek en ben ik naar het strand geweest.

Naast dit 'drukke'programma, ik pas me aan aan de omgeving (mañana mañana), heb ik mezelf natuurlijk wel de nodige rust gegund. Met als gevolg dat binnen twee dagen mijn nek al gloeiend rood was en dit 's nachts voor de nodige pijn zorgde; ja hoor ik de nooit verbrandende was verbrand. Nadat iedereen hier me erin had gewreven dat de zon hier ' harsh' kon zijn, heb ik dan toch maar een fles zonnebrandcrème gekocht, natuurlijk maar factor 15, want bruin worden is prioriteit nummer 1 hier. Nou moet ik zeggen dat het zonnen best lekker gaat, na een week is er van mijn Nederlandse bleekschetigheid al niks meer over, maar dat is ook niet zo verwonderlijk in een zon die hier temperaturen bereikt van 46 graden!

Naast al dit gekuier heb ik mezelf gister ook nuttig gemaakt en heb ik ouma geholpen met lesgeven op een school waar ze tijdelijk werkt. Dit was echt geweldig! Ik kwam de klas binnen en werd meteen door 30 hoofdjes tellende smeltkroes in koor begroet met: ' Good morning mister van Dijken! '. De hele ochtend heb ik met de kinderen gelezen en ze geholpen bij hun opdrachten. Echt alle kleuren waren aanwezig: schattige neger jongentjes, kleurling baasjes, lieve blanke meisjes en er was een hoofddoek dragend ' Musi' -meisje. Na de pauze kwam er een voor een halfuurtje een zwarte vrouw in de klas die door vrolijk te dansen en te zingen de kindjes les gaf in isiXhosa. Zelfs ik als leraar kon nog wat leren dus en de kindjes deden vrolijk mee. Stuk voor stuk waren het (b)engeltjes en na afloop mocht ik absoluut niet gaan en werd ik geknuffeld door fanclub aan kleine opdondertjes.

Voorlopig blijft mijn carrièreswitch nog even voor wat het is; morgen ga ik gewoon weer de dokter uithangen. Wel een dierendokter dit keer. Om half 8 's ochtends vlieg ik vanaf Cape Town International richting Tambo International Airport in Johannesburg, om vervolgens naar het noordelijke plaatsje Hoedspruit in de Limpopo provincie te vliegen. Op het moment is het daar in de schaduw al boven de 30 graden, om nog maar te zwijgen van de temperaturen in de zon. Oftewel, ik zal het niet snel koud krijgen, al zou dat sowieso al geen probleem worden vanwege het hartverwarmende werk dat ik daar ga doen. Ik ga 2 weken werken bij Moholoholo, een Rehab Centre voor wildlife uit die omgeving. Het ligt vlak bij het Krugerpark en samen met andere studenten zal ik voor de dieren zorgen en vast en zeker nog een kijkje nemen in Kruger. Ik heb er erg veel zin in!

Natuurlijk zal ik foto's en filmpjes maken om jullie jaloers te maken (als dat nog niet gelukt is met mijn bruinheid en de warmte). Het enige nadeel: weinig tot geen internet, echt de bush in. Als ik het cold-Turkey-effect kan weerstaan zal ik vast gaan genieten van deze ervaring en al het getweet, facebook, whatsapp, msn & e-mail niet eens super erg gaan missen.

Als ik terug kom vol met verhalen, foto's en 2 gratis t-shirts, zal ik een nieuw leesvoer plaatsen zodat jullie een beetje met me kunnen meegenieten.

Cheers!