Yah Boet!

Met inmiddels al 7 week achter me gelaten en nog slechts 3 te gaan in The Rainbow Nation, vond ik het wel weer eens tijd worden voor een berichtje. Dit na een periode die misschien wel de beste uit m'n leven is. Ik was niet op zoek, maar heb zeker liefde gevonden; ik ben verliefd op Zuid-Afrika.

Een dikke 2 week geleden kwam Rasmus, een Zweed die ik in Moholoholo had leren kennen, met de bus aan in Cape Town. Met hem bracht ik de hele week door, dit was erg gezellig en veel lol gehad. Maar echt iets ondernomen hebben we niet; het merendeel van onze tijd hadden we in winkelcentra besteed. Vooral Howard Centre werd door ons druk bezocht, maar natuurlijk zijn we ook lekker toeristisch naar de V&A Waterfront gegaan en toen we vanaf daar naar Long Street in het centrum wilden lopen, warden we lasting gevallen door een bedelaar die, zoals hij zelf enigszins dreigend zei, ons liever niet wilde beroven en ons daarom ‘netjes vroeg'. Toen we vervolgens onze pas versnelden besloot de man die ook te doen en hij achtervolgde ons totdat wij in allerlei winkeltjes van de Waterfront indoken en hem af hadden geschud. Wat is de Afrikaanse cultuur, die alleen nog maar om geld draait, toch fijn!

Vrijdags was het dan zo ver, we vertrokken uit Kaapstad om na een half uur rijden aan de andere kant van het Kaapse schiereiland uit te komen. Daar waar de zee wat warmer is, de zuid-ooster wind waait en surfers in het eindeloze water het beeld van horizon uitmaken: Muizenberg.
We zouden hier een week verblijven en deze tijd doorbrengen in Bailey's Surf Shack, een leuk en vrolijk ingericht backpackers hostel die vol zat met surfdudes, beach chicks en andere vreemde eenden in de bijt, allemaal bezig met het leven van The African Dream. Natuurlijk waren er weer mensen van over de hele wereld en zo waren er ook 3 meisjes die net als ik vanuit ons koude kikkerlandje naar RSA waren gekomen. Helaas voor Rasmus was er ook hier weer geen enkele Zweed te bekennen, maar door al het Nederlandse ‘gebrabbel' werd zijn kennis hierin wel een beetje verbeterd, waardoor ik dus niet eens meer in m'n eigen taal over hem kon praten.
De Afrikaanse sfeer zat er de eerste avond meteen al in, want gastvrij als Zuid Afrikaners zijn werden we ‘s avonds uitgenodigd samen met alle andere backpackers aan de andere kant van de straat voor een echte braai! We gingen met een groepje inkopen doen en zijn na de supermarket nog naar de Friday Night Market gegaan; een soort overdekte bazaar met allerlei kraampjes met het lekkerste voedsel. Overal was gezelligheid, rijke kleuren en heerlijke geuren. Met een biertje in de hand ga je helemaal op in dit super gezellige sfeertje.
De rest van de avond hebben we doorgebracht met de locals onder het genot van gebraaide Boerewors, lekkere drankjes (hier heb ik de hemelse combinatie van gin en tonic ontdekt) en chille muziek, al lol makend en pratend over van alles en nog wat. Hoe meer drankjes er in gaan, des te sneller alle wereld problemen worden opgelost.
Ik raad echt iedereen aan om even uit alle ‘Hustle and Bustle' te ontsnappen en een echte Zuid Afrikaanse braai mee te maken. Dit was een van de beste avonden ooit! Zo'n gerelaxte sfeer, no worries, this is the good life.
Een goede manier om erachter te komen dat je vorige avond gezellig was (indien je je misschien niet alle details meer herinnerd) is wakker worden met een brakke hoofdpijn. Toen ik eenmaal goed en wel m'n bed was uitgerold (nou ja niet letterlijk want ik sliep op het bovenste gedeelte van een stapelbed) werd meteen duidelijk hoe het backpackers wereldje in elkaar steekt, want als het klikt dan zijn de pas ontmoette mensen voor een avond je allerbeste vrienden. Echter, de volgende ochtend neem je alweer afscheid en zie je elkaar (waarschijnlijk) nooit weer. 's Middags was ons hostel dus een stukje leger en besloten Rasmus en ik maar ergens anders de gezelligheid op te zoeken, dus daagde ik hem uit voor een potje mini golf, wat niet slim is tegen een golfer.
In de namiddag kwam Emily, ook van Moholoholo, aan in Muizenberg. Nadat we allemaal omhelsd hadden alsof we elkaar jaren niet hadden gezien, gingen we ergens een drankje doen en 's avonds hebben we heel gezellig met z'n 3en uiteten nadat Emily in haar Guest House had ingebroken om een vestje te halen (slecht geregeld project, geen sleutel. Verder is het heus een normaal meisje). Tijdens het naborrelen merkten we het andere probleem van Zuid Afrika op: alcohol. Een zwarte man die totally pissed was kwam bij ons zitten en z'n hart te luchten. Maar in tegenstelling tot veel arme sloebers hier, had deze zijn hart op de juiste plek en vertelde ons over zijn droom om een goeie baan te vinden en te werken voor zijn geld. Erg bijzonder.

Zondags was het tijd voor een rustdag en dus kon ik mijn hobby weer uitoefenen: in de zon bakken op het strand! Vandaag hadden we wat nieuwe meisjes ontmoet en hoe kan het ook anders; het waren Nederlanders. 's Avonds gingen we met hun en onze ‘ Bro' Nobel, een zwarte jongen die tijdelijk in het hostel woont en bekend staat als de local surf hero van Muizenberg, naar de pub. Deze doet me gek genoeg denken aan de kroeg in Warffum, net een replica. Ook Emily was hier en samen met alle mensjes van ons hostel, Emily's project en enkele locals hebben we een leuke avond gehad.

Maandag begon een nieuwe week en een nieuw avontuur: de eerste surfles! Samen met een toffe surf instructor gingen Rasmus en ik de golven in en verrassend genoeg bleken we beide redelijk getalenteerd te zijn. In no time stonden we op onze boards en pakten we omstebeurt wat golven. Dit zorgde ervoor dat we dinsdag weer een les namen, maar dit keer met andere boards. Niet langer die onmogelijk onhandige grote beginnersboards, maar normale surfplanken! Dit was wel een stukje moeilijker, maar ook dit ging al snel vrij makkelijk en aan het einde van de ochtend waren we beide besmet met het surf-virus: groter, vaker, meer!

Vanessa, een altijd lief & aardig Ecuadoriaans meisje die volunteerde in het hostel had ons 's avonds samen met de ‘ Dutchies' uitgenodigd bij een vriend van haar ergens in Muizenberg. Een probleem was alleen dat we de braai van ons hostel mee moesten nemen naar de braaiplek. We staken bij het hostel de braai aan en liepen vervolgens al braaiend door Muizenberg, een traditie is geboren: the walking Braai! Toen we bij het huis aankwamen staken we nog een braai aan en deze taak lieten we over een Russisch meisje wiens Engels ronduit belabberd was. Al wapperend met een papiertje probeerde ze ' Faster, much faster, many faster!' het vuur aan te krijgen en daarna ons eten te bereiden. Zo konden we kiezen of we onze kip ‘cooked' ‘very cooked' of ‘not so cooked' wilden. En zo hadden we weer een fantastische braai vol met interessante gesprekken en hilarische momenten.

De volgende ochtend begon zeer vroeg, maar het vroege opstaan was het meer dan waard! Vanessa nam ons mee naar haar favoriete plekje, een heel klein bakkerijtje die zich in een garagebox bevond. Het zag er zo leuk en knus uit en ze hadden ook nog eens de lekkerste muffins die ik ooit heb gegeten. Na deze goede bodem te hebben gelegd zijn we voor het eerst gaan surfen zonder les. De golven waren niet echt gunstig voor de eerste keer en het was dan ineens ook veel moeilijker dan de voorafgaande dagen.
Toch gaven we niet op en zo gingen we donderdags weer het water in. Deze dag begon trouwens heel merkwaardig. Een oude room mate van ons, een zwarte Nigeriaan van 30, maakte me om 8 uur wakker met de mededeling 'Bye guys!'. Dit terwijl hij niet wegging, want om 11 uur was hij nog in het hostel en hij zou nog een week in Muizenberg blijven. Helaas was dit niet de enige keer dat hij me wekte, want toen hij nog op onze kamer sliep maakte hij me wakker met de vraag of ik de deur wou openen met m'n sleutel, terwijl je geen eens een sleutel nodig hebt om van binnenuit de deur open te maken. En vrijdagochtend besloot hij m'n dag ook vroeger te laten beginnen door met luide Klezmar muziek op z'n mobiel onze kamer binnen te lopen en vervolgens toen ik geïrriteerd wakker werd, verliet hij de kamer zonder ook maar een woord te hebben gezegd.
Ondanks dat de dag raar begon wel lekker gesurfd en 's avonds hadden we (omdat het onze laatste avond in Muizenberg zou zijn) zelf een braai georganiseerd. Ook deze was echt weer top! Er lijkt een soort traditie voor gezelligheid te zijn, want elke keer dat we een braai hielden, had ik de avond van m'n leven!

Vrijdags zijn Rasmus en ik na gewekt te zijn met Klezmar muziek, vroeg de zee ingedoken voor een ochtend surf. De wind was gedraaid en de zee was hierdoor spiegelglad met heel regelmatig fantastische golven! Van een afstand zag je ze aankomen en kon je je voorbereiden; het ultieme surfers gevoel.
Je ligt op je board en op zo'n moment ben je even helemaal weg van alles. Je bent alleen en tegelijkertijd toch ook samen met alle andere surfers. Je blik is op de horizon gericht en je voelt het water aan, tot dat ene moment dat je het voelt. Je ziet een waterduin opduiken; steeds sneller naar je toe bewegen. Je keert je board en begint te peddelen tot jeopeens omhoog beweegt en de witte schuimkoppen tegen je board hoort slaan. Een klein moment van absolute rust tot je de kracht van het water voelt en je naar voren schiet. Nog een paar korte slagen met je armen en dan is het zover! Je pakt je board vast, springt op en je staat: je surft! Dit gevoel laat je alle tegenslagen vergeten en zolang als het duurt geniet je van je verovering: de golf is van jou!

Zoals al gezegd waren het echt top omstandigheden om in te surfen en het gevoel van het pakken van een golf is zo verslavend dat zowel Rasmus als ik spijt hadden van ons vertrek. Daarom besloten we onze plannen om te gooien en nog een nacht te blijven. Na een lunch met Vanessa (ik was haar een lunch verschuldigd en zij zou mijn koffer inpakken) gingen we 's middags weer de zee in, weer golfjes pakken! Om vervolgens 's avonds dan onze echte laatste avond in Muizenberg te hebben. Dit werd natuurlijk gevierd met een braai; een party-braai dit keer! Weer met allerlei locals diepgaande filosofische gesprekken, koetjes-en-kalfjes praat gehad en domweg geouwehoerd.
Zaterdagochtend nog één keer naar het bakkertje en nog één laatste surf (eigenlijk meer een fotoshoot) en daarna was het tijd om onze spullen te pakken. Nou ja, te laten pakken in mijn geval. En na Muizenberg en alle Muizenbergers dag te hebben gezegd stapten we in de auto terug naar de Moederstad. Hier gerelaxed de paasdagen gevierd en dinsdagavond nog een allerlaatste braai met Rasmus gehad. Vanochtend was het voor hem tijd om weer terug naar Knåckebrod-land te gaan en daarmaa komt er een einde aan een leuk avontuur en is het voor mij tijd om na te denken over nieuwe plannen.

Dit is niet bepaald makkelijk.. Ik ben nog meer dan ooit verliefd geraakt op dit land en een gedeelte van mezelf wil hier niet meer weg. In ieder geval, nu nog niet. Ik heb nog zoveel te doen en zoveel wilde ideeën en dat moet allemaal in 3 week passen. Misschien dat het past, maar dan heb ik nog meer wilde plannen door m'n hoofd spoken. En dat past zeker weten niet in dit korte tijdsbestek. Op dit moment ben ik dan ook volop aan het twijfelen. Kom ik over 3 week thuis, of breid ik m'n reis uit en ga ik op pad? Het zijn de Garden Route en de Wild Coast die me aan het twijfelen brengen. Prachtige ongerepte kusten van Afrika die me smeken om hun golven te surfen en met een backpack erop uit te trekken. Maar natuurlijk wil een gedeelte van mezelf ook wel weer naar huis. Bewaar ik dit avontuur voor een volgend bezoek, of grijp ik die kans nu? Ik ben er zelf nog niet uit, dus een antwoord kan ik niet geven. Ik zal jullie op de hoogte houden!

In ieder geval, genieten doe ik hier dus optimaal en ik hoop dat alles thuis ook z'n gangetje gaat.
Cheeeeeers !!