Yeah baby yeah!

Moholohollend kwam ik eraan gesneld toen een van de rangers me riep. Alle mankracht was nodig om Honey&Pip, onze honey badgers, te verplaatsen. Ze zouden vandaag worden vrijgelaten. Ik was nu goed en wel een week in Moholoholo en de helft zat er dus op en de andere helft was net begonnen. Ook nu bleek wel weer dat geen enkele dag hetzelfde was. In de open jeep reden we achter Brians pick up truck aan door de bush heen om de beesten ergens vrij te laten, totdat Brian ineens stopte en uit z'n auto stapte. Hij had een spoor ontdekt: verse olifantenpoep. En hij besloot dat zijn studenten ook echte spoorzoekers moesten worden en dus gooide de 70 jarige Brian die anders altijd zo zeurt over pijntjes en kwaaltjes, ineens met opmerkelijke fitheid een handvol verse olifantenpoep in onze open (!) jeep, waardoor we de rest van de dag konden genieten van een olifantenparfum.

Een woensdag is er verder om erachter te komen dat hyena's wel heel erg smerige beesten zijn. Na de vrijlating wachtten weer zoals gewoonlijk wat jobs op ons en de woensdag is omgetoverd tot Wicked Wild dog Wednesday; wilde honden en hyena's. Normaal heb ik geen moeite om verblijven schoon te maken en hun waterbakken te schrobben, zij het niet dat hyena's hun wc en drinkbak nog wel eens door elkaar halen, waardoor de olifantenpoep ineens aantrekkelijker werd dan het betreden van zo'n waterbak.

Dat jobs ook erg gerelaxed en leuk kunnen zijn, werd donderdags wel bewezen; er waren maar 2 jobs die dag. De ene was de vultures-cage die zo smerig was dat er een SWAT-team naar binnen moest worden gestuurd, maar gelukkig was het andere klusje een echt mannenklusje, dus ontkwamen Andrew, Rasmus en ik aan de vieze gieren en gingen we de dames laten zien wat echt werk is. Wij moesten boven op een vogelverblijf klimmen en zorgen dat we niet door het dak zakten. Verder konden we ons daar vermaken met het leegruimen van dat dak, dit was bezaaid met Marula vruchten (ja mam, van dat drankje waar jij niet af kan blijven). A la mañana mañana gingen wij rustig wat vruchtjes oprapen en af en toe zelf natuurlijk ook wat eten.

Voordat we die avond weer konden genieten van de enige echt leuke avond van de week (we gingen uit!) gingen de rangers eerst nog met ons naar de parkeerplaats om daar onze cheetah een aantal keer te laten rennen, dit gaat echt zo snel! Voor je het weet is het alweer voorbij en stiekem hoop je dan ook dat de cheetah niet bedenkt achter een stukje vers studentenvlees aan te gaan. 's Avonds weer lekker een hapje en een drankje gedaan (de drankjes wennen hier zeker; cola malibu voor 2 euro) om vervolgens de volgende dag weer om 6 uur op te staan voor een Avairy-duty.

Soms zijn er dan ook een paar van die dagen die vrij gewoontjes zijn en lekker verlopen. Er gebeurt niks, nou ja bijna niks. Dus op het voeren van de het Vultures Restaurant (een open plek in de bush buiten ons Rehab Centre) waar de lucht op het moment van voeren zwart werd van de gieren die, op het moment dat ik de karkassen neerlegde, met honderden tegelijk naar beneden doken, en weer een gevecht met Dela de neushoorn, die me al rennend uit haar verblijf joeg, na had ik 2 rustige, maar gezellige dagen.

Toen werd het zondag en in plaats van een dag van rust begon m'n dag al om 4 uur, zodat ik om 5 uur geridderd en gespoord was om op pad te gaan. Vandaag een keer geen rounds, geen poepscheppen en het belangrijkste: geen Brian. Vandaag verruilden we (op een paar achterblijvers na) de Rehab voor het Kruger National Park. Een gedeelte van ons ging met een gids mee in een open jeep en enkele meisjes gingen bij een van onze vrouwelijke leiders in de auto. Er ontstond dan min of meer ook een wedstrijd naar wie de meeste/vetste/mooiste dieren zou zien.

Vol goede moed gingen we op pad en het geluk was met ons deze dag, na slechts een uurtje zaten we al op steenworpafstand van een luipaard kruipend naar zijn prooi. In dit zelfde uur hadden we trouwens al buffels, een neushoorn, nijpaarden, hyena's en talloze bokjes gezien. Aangezien Kruger overvol met olifanten zit, duurde het ook niet lang voordat we deze aan het rijtje toe konden voegen. Vlak voor de eerste stop kroop Afrika's nachtmerrie (en voor mij de reden om elke nacht m'n bed te controleren en alle ramen + deuren te sluiten) over de weg: een black mamba, de dodelijkste slang van Zuid-Afrika. Na een kort ontbijt waar we een stakker die de parkeerwacht was, ook al was de parkeerplaats totaal afgestorven, blijgemaakt hadden met een Lunchbar, vervolgden we onze reis. We hebben nog van alles en nog wat gezien, zoals een groep hyena's echt naast de auto. Helaas zaten we nog steeds maar op 4 van de 5.. Maar ook dit veranderde al snel na de lunch. Onder een boom lagen 2 leeuwen te luieren: The Big Five! Hij was compleet en dat in een halve dag! De dag kon niet beter, althans dat dachten we.

Eenmaal terug op de Rehab bleek dat de andere groep bijna hetzelfde had gezien, alleen de leeuw ontbrak. Echter, zij hadden wild dogs gezien. En zo was er geen winnaar en was elke groep jaloers op de anderen. Wij vanwege de wild dogs, zij vanwege de Big 5!

Ik had nog maar enkele dagen te gaan in Moholoholo, maar ook nu gebeurde er weer genoeg. Maandag leek een rustige dag te zijn en toen ik aan m'n afternoon rounds wou beginnen hadden Claire en Andrew bijna alles al gedaan, of ik alleen nog even ‘sticks & rhino dung' wou halen zodat onze Hornbills daarmee konden spelen. Zo gezegd, zo gedaan, dus ik trok de bush in met een emmer en een zaag. Ik zocht een mooie boom uit en ging aan het werk. Opeens hoorde ik vlakbij wat geritsel, dus ik keek op. Gelukkig was het slechts een vlakvark, niets om ongerust over te zijn dus ik ging verder met zagen. Even later hoorde ik weer geritsel en denkend aan hetzelfde vlakvark was ik dan ook verbaasd toen ik dat beest naast me zag, terwijl het geluid van voren kwam. Ik keek op en schrok me dood. Een volwassen neushoorn oog in oog met mij! Ik moest het al niet zo van die wezens hebben, maar dat waren slechts kleintjes. Nu was ik ook nog eens helemaal alleen en midden in de bush. Er zijn een aantal dingen die je kan doen in zo'n situatie: de rhino af proberen te schrikken (gooi bv een steen), stil blijven staan en wachten tot de rhino vertrekt, of een boom in klimmen. Wegrennen hoort hier niet bij. Ik, me bewust van deze opties, besluit het op een lopen te zetten. Zo hard als ik kan ren ik terug naar de Rehab en sluit het hek achter me. Aan de andere kant van het hek staat de neushoorn al die me duidelijk gevolgd is, maar gelukkig niet tot de aanval overging.

Met m'n hart nog kloppend in de keel vertelde ik het aan de rest die natuurlijk erg meelevend waren, met als gevolg dat ik de rest van de dag werd uitgelachen. Het eten van deze avond maakte alle schrik weer goed. Het was verreweg het beste tot nu toe, met allerlei vlees, groente en zelfs oliebollen (pumpkin cakes)! En dankzij het wekenlange gezeur van Claire kregen we als toetje eindelijk een keer Milktart! Alsof dit nog niet genoeg verrassingen waren voor vandaag (aangename en iets minder aangename dus) nam Cody ons nog uit voor een kleine night drive. De avond werd afgesloten door Jessie, een van de vrouwelijke leiders, die geheel onverwacht (en tegen Brians strenge geboden in) ons wat biertjes kwam brengen op onze veranda.

Dinsdags ging ik met een klein groepje weer op pad. We gingen voor een boottocht door de Blyderivier Canyon; de derde grootste canyon ter wereld! We verwachtten niets te zien, op het mooie uitzicht na dan, maar ook nu werden we weer verrast. Enkele hippo's en croc's lieten zich (soms van wel heel dichtbij) zien. Terug op de Rehab hadden we mazzel; de wild dogs werden gevoerd met een paardenkarkas. Zo lief als deze beestjes kunnen lijken, zo duivels blijkt hun ware aard te zijn toen ze met z'n zessen het karkas aan alle kanten uit elkaar scheurden en rukten.
Zoals Afrika echt een land is van tegenstellingen, was er enkele meters van die wrede schouwspel iets heel moois aan de gang. Een van onze Servals had 2 kittens ter wereld gezet! Ontroerd door de baby's werd ik overgehaald door Eryn om mijn vaderlijke kwaliteiten te laten zien en zo zat ik even later een baby Duiker (een hertje voor de nuchtere Nederlanders onder ons) melk te geven.

's Avonds tijdens het eten zorgde een toerist ervoor dat we allemaal de slappe lach kregen en de toerist bijna in z'n gezicht uitlachten. Uit het niets kwam hij in onze zaal met de vraag: ‘Coffee?' Natuurlijk mocht hij wel een kopje van onze koffie pakken, dus we zeiden ja. In plaats van koffie te pakken liep hij wazig door de zaal, stopte bij een raam en ging naar buiten staren, om vervolgens zonder koffie weer naar buiten te lopen!
Na het eten bleek er weer zo'n Afrikaanse tegenstelling aan de gang te zijn, want terwijl we van Forest Camp naar Moholoholo reden zag je aan de ene kant die prachtige sterrenhemel die nergens anders zo mooi is, en boven de bergen dreven donkere wolken waaruit zo nu en dan hevige lichtflitsen vanuit de hemel naar de grond sloegen. Dit was echt bijzonder en heel mooi.

Woensdags was mijn laatste echte dag alweer. Mijn laatste rounds gedaan, laatste keer jobs en voor de laatste keer lekker avondeten met elkaar. 's Middags begon ik mijn koffer in te pakken wat Joe goed verwoordde: ‘now THAT is depressing!' En dat was het zeker, want ik ga het hier zeker missen. Alsof het geplanned was, gingen we deze avond naar een andere plek voor dinner: Ya Mati. Dit was nog mooier dan Forest Camp en onder genot van een lekkere chocoshake habben we hier heerlijk gegeten. Omdat het mijn laatste avond was, gingen we dit keer niet vroeg slapen en hebben we met de gezellige mensen de hele avond op een kamer gechillt. Daarna nog eenmaal slapen met hyena gehuil op de achtergrond.

Dan was het donderdag dan toch echt zo ver. Iets langer blijven liggen om vervolgens lekker te douchen en voor het eerst sinds tijden de dag weer in normale kleding te beginnen. Toen ik helemaal klaar was zochten Claire en ik elkaar, zoals afgesproken, op. Samen liepen we naar een speciale plek om iets te doen wat al tijden moest: we gingen mijn angst overwinnen; ik ging naar Dela. We zijn heel Dela's verblijf doorgelopen om haar vers water te geven en omdat we wisten dat de rest dit nooit zou geloven heeft Claire als bewijs een foto gemaakt. Een laatste lekker ontbijt met pannenkoekjes nog genoten om vervolgens afscheid te nemen van wat mensen en daarna met een groepje in het busje te stappen op weg naar het vliegveld. In de auto muziek keihard aangezet en nog een keer met elkaar wilde dieren spotten, terwijl ik in gedachten afscheid nam van de bush.

Nadat alle adressen waren uitgewisseld en alle knuffels gegeven waren, ging de rest door naar het dorp en stapte ik de schuurtjes binnen wat hier door moet gaan voor een vliegveld. Na 2 geweldige weken Moholoholo waar ik heel veel gezien, gedaan, genoten en beleefd heb, was het tijd om terug naar Kaapstad te gaan. Na een prima vlucht kwam ik weer aan in de Moederstad en gek genoeg voelt het hier echt als mijn thuis. Ik was weer thuis.

Ik was nog wel zo opgelucht in Moholoholo dat ik als een van de weinigen niet was gebeten of gestoken door teken of muskieten. Vooral de teken zorgden er bij sommigen voor dat ze onder de jeuk en rode bulten zaten. Totdat ik me de eerste paar dagen hier zieker en zieker begon te voelen. Met hoofdpijn, koorts, opgezette lymfeklieren en een dikke bult op m'n been werd ik naar de dokter gestuurd door mijn lieve oom&tante. Maar goed ook, de wond was overduidelijk ontstoken. Een bloedtest bevestigde dat ik gelukkig geen malaria had, maar de dokter dacht aan iets anders: African Tick Bite Fever! Hoe ironisch wil je het hebben. Gelukkig werkt de antibiotica perfect en voel ik me weer helemaal de oude.

De komende tijd ga ik doorbrengen met Rasmus van Moholoholo die maandag aankomt in Kaapstad. Na een paar dagen zullen we naar Muizenberg, een surfer's paradise, vertrekken naar Emily. Ik verwacht een periode vol gefeest, gechill en gesurf en wat er verder op m'n pad komt is nog een verrassing. Woensdag zit ik hier alweer 5 weken, en volgens de data op m'n vliegticket betekent dat dat ik op de helft zit.. In ieder geval is het hier met temperaturen van rond de 30 in de schaduw nog steeds super chill en geniet ik nog volop! Ik hoop dat ik nog niet te hard gemist word in Nederland, want anders moet ik jullie teleurstellen: ik kom voorlopig nog niet naar huis.

Cheers!