De bewoonde wereld en drukke stad achter me latend vertok ik 2 week naar de andere kant vanZuid-Afrika: thebush!

Goed en wel een week nadat m'n avontuur begon, zat ik woensdag 29 februari om half 7 in het vliegtuig, 2 uur later kwam ik aan op Johannesburg. Vervolgens nam ik een vlucht (dodemansrit) van 3 kwartier naar Hoedspruit. Deze piloot had danwel gedronken, of heeft nooit een brevet gehaald, want al zijn capriolen zorgden ervoor dat ik maar wat blij was toen ik veilig geland was.

Eenmaal aangekomen op Hoedspruit Airport, wat meer van 2 kleine schuurtjes heeft dan van een vliegveld, merkte ik meteen dat ik nu ècht in Afrika was; er liep een wrattenzwijn op de landingsbaan, waren geen controles en in de verste verte was niks te zien dan leegte van de bush.

Een ranger van Moholoholo haalde me op en reed me naar het Rehab Centre. Daar eenmaal aangekomen was het allemaal een beetje chaotisch, maar dit is een Moholoholo-trekje dat bleek een aantal keer wel.
Eerst ging ik maar chillen met alle andere studenten omdat niemand van Moholoholo me uit ging leggen wat ik moest doen. Het was een groep van 11, waarvan 2 jongens en de rest meisjes. Ongelovelijk veel OZ's, maar ook Engelsen, Scandinaviërs en een Schots meisje. Deze mengeling zorgde vaak voor veel spraakverwarring, vooral als je het over tijd had. Half nine is half 10; raar volk die Engelsen. Verder was het wel een chille groep met allemaal rond dezelfde leeftijd.

Daarna moest ik naar de Office komen voor m'n welkomsgesprekje met Brian, de manager. Hiervoor was ik al gewaarschuwd, maar hij bleek inderdaad een TE religieuze zeurpiet van 70 jaar (ik vermoed dat hij beginnend Alzheimer heeft, want heb deze 2 week wel heel vaak hetzelfde praatje gehoord) die behoorlijk strenge regels heeft en van het een op het andere moment een ‘moodswing' kan krijgen. Zo vertelde hij mij dat Afrika aan het huilen is (sentimenteel verhaal over de natuur) en dat voorop stond dat ik plezier ging hebben en ging genieten. Tegelijkertijd dat ik dan aan het genieten was, mocht ik absoluut GEEN alcohol hebben (laat staan gebruiken), als ik betrapt werd in een meisjeskamer stond ik binnen een uur, ook al was het 's nachts, op straat. En de belangrijkste (lees: belachelijkste) reden: Je schouders en knieën moesten altijd bedekt zijn, anders word je immers meteen zwanger! Verder noemde hij rock-muziek het werk van de duivel en had hij nog wat heldhaftige verhalen over zichzelf te vertellen.

Toch vertelde hij me ook nog iets nuttigs; het dagprogramma. Elke dag begon om 7 (!) uur met rounds. Iedereen zat in een groep van ongeveer 3 personen die voor een bepaald aantal dieren zorgde. Dit duurde tot half 9 waarnaar je met z'n allen naar Breakfast ging lopen. Ons Rehab Centre bevond zich namelijk in een ander reservaat (Forest Camp) en in een lodge daar kregen we ons eten. 's Ochtends liep je, 's avonds werd je erheen gereden. Na het ontbijt was je om half 10 weer terug bij de Clinic voor de Morning Meeting, hierin werd verteld wat je die dag ging doen. Meestal een bepaald groot dierenverblijf schoonmaken. Rond 12 uur moest dan 1 groep per dag de lunch halen van Forest Camp en dit ging je samen in de Commen Room eten. De rest van de middag had je vrij tot om half 5 je Rounds weer begonnen. Deze waren wel veel korter, dus na een uurtje kon je je gaan douchen om om kwart voor 7 richting Dinner te vertrekken. Elke dag was in principe hetzelfde, alleen donderdags ging je uiteten met elkaar, zondags had je op Rounds na een dag vrij en elke dag was het altijd afwachten of er iets onverwachts gebeurde.

Na dit super leuke welkomsgesprek (waar je je gek genoeg ineens minder welkom door ging voelen) ging ik een tour door Moholoholo doen met andere toeristen. Zo kwam ik alvast wat te weten over de dieren hier. Hierna had ik nog even tijd om me op te knappen en om kwart voor 7 klom iedereen in de open safari wagen en maakte we een Bumpy Ride naar Forest Camp. Dit was echt prachtig om te zien, na een rit in de bush kom je dan ineens aan bij een lodge met een zee van fakkels en allemaal houten zitplaatsjes midden in het bos. Het eten was hier geweldig, elke dag een uitgebreid buffet en terwijl je at in het donker had je boven je een heldere sterrenhemel (hier zie je, in tegenstelling tot ons oververlichte Holland, pas echt hoeveel sterren er zijn) en af en toe hoorde je het gehuil van hyena's en het gebrul van apen. Als je klaar was ging iedereen rennend naar de Comfy Chairs, want daar was af en toe een klein beetje wifi, waar iedereen als een gier op aaste.Na het eten werd er soms nog gechillt, een potje gekaart, geschoten met Joe's geweer bij de jongens cottage, of met baby diertjes gespeeld en anders ging je vroeg naar bed. Echte latertjes waren het als je rond 10 uur sliep, dit ritme was wel even wennen.

Natuurlijk was ik de eerste dag al een kwartier te laat, maar verder gingen de Rounds prima! Ik zat in groep 1 samen met ' Scotty' Claire, die als ze snel praatte soms onverstaanbaar was met haar Schotse accent. Samen zorgden we voor wat Birds of Prey, uilen, 2 Hornbills (Dudu&Dodo) en moesten we alle leeuwen & luipaarden van vers water voorzien. Ook deden we het water van een 2 jarige neushoorn, Dela. Dit werd echt mijn favoriet aangezien ze mij vanaf het begin af aan al niet mocht, me begon aan te vallen en daarna van kilometers ver mijn angst kon ruilen. Al snel werd dit dan ook Claire's taak.
Maar nog voordat we mijn allereerste round helemaal hadden afgemaakt kwam 1 van de rangers (deze waren in tegenstelling tot Brian veel jonger en ook vele malen toffer) ons roepen en gingen we op pad: een call-out. Vlakbij een school was een hyena gezien, die wij vervolgens hebben gevangen, vervoerd en in quarantaine hebben gestopt.

Hierna was het tijd voor het ontbijt; ook fantastisch. Elke dag gebakken bacon, worstjes, eieren, scones of muffins, vers fruit, youghurt en elke dag een ander sapje. Met m'n maag goed gevuld begon ik aan de rest van mijn 1^e dag die prima verliep en omdat het donderdag was, gingen we 's avonds naar een restaurantje verderop waar we geweldig eten kregen. Op donderdag mocht je tijdens het eten wel een paar alcoholische versnaperingen nuttigen (bij wijze van hoge uitzondering). Oftewel, dit ging mooi! Voor 15 euro had ik heerlijk gegeten, mooi wat drankjes op en een fooi gegeven. I love Africa! Helaas voor Rasmus, een zweedse jongen, ging het iets TE mooi. Nadat hij al vrolijk zingend van de biertjes in de auto naar huis zat, hadden een paar meisjes wat drank meegesmokkeld wat we bij het jongenshuisje gingen drinken. Rasmus heeft vervolgens 's nachts 6 keer gekotst (liet elke keer de deur open, dus die kon ik elke keer achter z'n kont dichtdoen) en weet niks meer van de avond af. De sfeer zat er dus wel goed in.

Nadat mooie avondje was de volgende ochtend zwaar, heel zwaar. Eens in de 3 dagen heb je namelijk Avairy dienst. Je moet dan 4 keer per dag Brian's vogelkooi schoonmaken. En de eerste shift begint, alsof 7 uur nog niet vroeg genoeg was, om 6 uur. Ook vandaag gebeurde er weer iets, geen dag op Moholoholo is hetzelfde. In de avairy zat een springbok en die moesten we met alle studenten eruit jagen en hem opvangen in een groot net.

Zaterdags ging iedereen, behalve de nieuweling (jup, dat was ik) en een Australische meisje Eryn, naar een privépark en moesten wij dus met z'n tweetjes alle dieren verzorgen. Ook moesten we elk 3 uur lang op een 2 maand jong baby neushoorntje Dani passen. Het voeren van alle dieren ging ons als MBFF's (moholoholo best friends) goed af, ook al was dit wel een pokkewerkje, zeker als je eraan dacht dat de rest lekker op safari was. Het rhino-zitten ging voor mij echter iets minder. Dani begon mij aan te vallen en ook al is ze nog jong, sterk is ze wel. Op een gegeven moment had ze het voor elkaar gekregen dat ze mij buiten haar verblijf had gesloten en zij het rijk voor zich alleen had. Vanaf vandaag was ik dan ook officieel klaar met neushoorns.

De rest van het weekend lekker gechillt en gebakken in de zon. Ook mochten we zondags elk een Bushbaby melk voeren. Dit zijn die aapjes uit de Madagaskar-film, echt te schattig. Nou ja schattig tot het moment dat ze over je hele lichaam kruipen en dan iemand verteld dat ze hun eigen plas gebruiken voor extra grip.

Maandag bleek weer eens hoe chaotisch alles hier is. Twee meisjes zouden vandaag vertekken, maar na rounds vroeg een van de rangers aan Emily of zij haar spullen al gepakt had. Emily hoorde pas woensdags te vertrekken, maar bleek nu dus ineens over uur al weg te gaan. Er gingen nu ineens dus 3 mensen weg, maar gelukkig waren er de afgelopen dagen ook al wat nieuw spul aangekomen.

Na het ontbijt gingen we Shadow, een met de hand groot gebrachte hyena, vrijlaten uit quarantaine om die in een buitenverblijf te stoppen. Opzich klinkt dit niet heel bijzonder, maar als je je bedenkt dat dit Creature of Hell al meerdere keren uit haar verblijf is ontsnapt (en nee, het hek is dit keer niet sterker gemaakt, maar slechts gerepareerd) en ook al vaker dan eens een vinger van een student heeft afgebeten, dan krijg je het toch een beetje Spaansbenauwd. Toch ging alles goed en gingen we daarna de verlaters afzetten op het vliegveld en dit werd gecombineerd met een Towntrip, wat eigenlijk betekende dat iedereen groots cola en chocola in ging slaan.

Dinsdags moest iedereen een half uur eerder op ranger Cody.Prima, tenzij je avairy hebt. Ook dat werd een halfuur eerder en zo stond ik 's ochtends (of noem het 's nachts) om half 6 al mijn werk te doen. Nadat alle rounds gedaan waren kregen we bezoek van een reptielen expert die met ons naar ons krokodillenverblijf ging. Brian wou namelijk weten welk geslacht onze 4 beestjes hadden en dit ‘sexen' gebeurt op een hele aparte manier. Krokodillen hebben namelijk interne geslachtsorganen, en van de buitenkant zie je alleen een gat. We gingen dus krokodillen vingeren!

Na verder een druk dagje gingen we zowel 's middags als 's avonds op mini safari, waar we veel hebben gezien. In het donker zagen we jakhalsen, fireflies, zebra's, neushoorns, nijlpaarden en Gerald, the legless giraffe. Feitelijk was dit een liggende giraffe, maar wij moesten geloven dat hij eigenlijk wieletjes had in plaats van benen en dat de zwarte werkers Gerald elke dag van boom tot boom moesten duwen.

Na dit mooie dagje en halve nachtje reden we met volle maan weer terug naar ons kamp om te slapen. Mijn eerste week was al om, nog maar de helft te gaan. Omdat er zo ontzettend veel gebeurd is en ik heel veel gezien heb en zelfs nog meer te vertellen heb, heb ik besloten mijn Moholoholo avontuur in 2 delen te vertellen, dus over week 2 valt snel meer te lezen.

TjopTjop!