As jou tuiste is waar jou hart is
Wat wil dan hier uitbreek
Uit my borskas uit (...)
Niks wat 'n tydjie by die see nie kan genees

Awe my Bru's & Chicks!

Met nog slechts een week in ‘mijn' land te gaan is mijn beslissing inmiddels gemaakt en heb ik alweer het nodige meegemaakt. Zo zat ik een tijdje geleden nog te twijfelen over langer blijven (en backpacken) of toch gewoon naar huis komen. Nou kan ik jullie vertellen dat ik een backpack heb gekocht en toch over 7 dagen al thuis ben. Verwarrend? Mooi!

Ongeveer 1,5 week geleden was het vrijdag de 13e en voor diegene die een ongeluksdag hebben gehad: tough! Het was voor mij namelijk een topdag! Toen ik terugkwam uit Muizenberg ben ik meteen op internet op zoek gegaan naar een ticket en ik was geslaagd. Zo reed ik vrijdags naar het kleine stadje Paarl op weg naar het concert van mijn favoriete band: Die Heuwels Fantasties!
Ook de Afrikaanse rapper Jack Parow trad op en het is dan ook niet verwonderlijk dat het publiek vrijwel alleen maar uit Afrikaners bestond. En er is een duidelijk verschil tussen Afrikaners en Engels sprekende Zuid-Afrikaners, maar ik voelde me er meteen helemaal op m'n plek.
Rond 8 uur reed ik de Paarlberg op en betrad ik het amfitheater. Een openluchtpodium met een DJ begroette me met ‘Enter the ninja' dus ik was meteen al in de Zuid-Afrikaanse sfeer.
Overal waren kraampjes met drankjes, boerewors en ander lekkers. Om stipt 8 uur was het zover; het begon: Die Heuwels Fantasties! Ze vonden het maar niets dat iedereen zo ver weg zat dus iedereen moest naar voren komen rennen en toen ze begonnen te spelen (live nog beter dan op cd) was er meteen een geweldige sfeer! Toen Jack Parow kwam ging iedereen helemaal los en rond half 12 kwam deze ‘fantastiese' avond (na 2 shirts en een dvd te hebben gekocht; nu de kans) aan een einde.

Zaterdag moest er een backpack voor m'n nieuwe avontuur worden gekocht, zo gezegd zo gedaan. En dus kon ik zondagochtend in alle vroegte opstaan om aan m'n reis te beginnen! Ik had een adventure tour langs de Garden Route geboekt en rond half 9 's ochtends werd ik hiervoor opgehaald. Helaas begon dit meteen al met een kleine tegenvaller; het weer was slecht die dag, te slecht voor shark cage diving. Dat ging dus niet door, maar ik liet me de pret niet bederven en begon alsnog vol goede moed aan mijn nieuwe avontuur.

De groep bestond uit een andere (Duitse) jongen van ergens in de mid-twintig, 2 ‘dames' van 30 van wie de ene eerder een twintiger was, een 18 jarig meisje die te onzeker was voor het land waar ze zich in bevond en onze gids Machiel; een echte surferdude die van origine Afrikaans sprak. Hij was ook echt nodig voor onze groep want de rest was maar een beetje stilletjes of irritant. Alleen met de Duitser kon ik wel opschieten, hij had een goed gevoel voor humor, maar was verder niet heel levendig. Verder was Wijini, een Austalische 30iger de enige die wel van een feestje hield en verder was onze gids veruit de tofste persoon van onze groep. Met hem ben ik in de backpackers dan ook vaak de feestjes begonnen om vervolgens gewoon nieuwe mensen te ontmoeten en daar maar mee te party'en, want van mijn groep moest je het niet hebben. Gelukkig is dit erg goed gelukt en heb ik wel een top week gehad!

De eerste dag stond vooral in het teken van elkaar leren kennen wat kon in de lange autorit van die dag en tijdens de lunch in Hermanus; een van de beste walvisoorden ter wereld, in het seizoen zie je hier vrijwel zeker een walvis. Helaas was het nu geen seizoen en natuurlijk geen enkele walvis gezien. Aan het eind van de dag kwamen we aan bij onze eindbestemming van die dag.
Daar waar er niets anders dan water voor je ligt en achter je mijlen land. Daar waar de kaap 2 blauwe dames laat kopstampen; de Indische en Antlantische Oceaan ontmoeten en omhelsen elkaar; Cape Aghulas, het meest zuidelijke puntje van het continent Afrika.
Helaas moest je dit sentimentele gedoe er wel zelf bij bedenken, want behalve een bordje was er niets spectaculairs te zien. De avond werd in een mooie surfbackpacker's afgesloten, waar wij helaas de enige gasten waren. Machiel kookte voor ons, misschien is een carrièreswitch iets voor hem want het was heerlijk, en niet te laat gaan slapen om vervolgens de ochtend erop vrij vroeg weer te vertrekken.

De eerste 3 dagen waren totaal verschillend doordat het landschap elke dag anders was. Bevonden we ons gister nog in het Kaapse landschap met de ruige zee, fynbos en de bergen, vandaag maakte dit plaats voor een semi-woestijn. Droogte en warmte en uitgestrekte ‘niets' was het waar we vandaag doorheen reden: de klein Karoo. Ergens vlakbij een berg bevond zich een natural hot spa, waar we konden baden, relaxen en lunchen. In de namiddag kwamen we aan in de struisvogel hoofdstad van de wereld Oudtshoorn. Hier gingen we ons begeven in het donker, het thuis van schorpioenen, spinnen & vleermuizen. Via 2 grote kamers kwamen we uit in nauwe ruimtes waar we moesten kruipen, klimmen en glijden. Langs de Devil's Chimney (de naam is terecht) en door de Tunnel of Love (omdat de zijkanten je aan alle kanten strelen) hebben we ons in 1,5 uur een weg gebaand door de Cango Caves!
Ook in het hostel van deze dag was niet veel aan de gang, dus met de barman en de gids zelf maar een feestje gemaakt met Sangria-shotjes, geroosterde marshmallows en potjes pool.

De omgeving veranderde vandaag, dag 3, voor een laatste keer en vanaf dit moment waren we officieel in een heel erg groen gebied vol met bloemen, geïsoleerde meren en heel veel bos, en dat allemaal met een eigen kustgebied: de Garden Route! Eigenlijk is dit echt een klein paradijsje.
In Knysna waar een prachtige lagune de oceaan ontmoet bevindt zich een uitzichtpunt boven op een berg, met aan 2 kanten dus water. En precies op dat indrukwekkende plekje zaten wij onze lunch te eten; pizza with a view!
Onderweg stopten we voor nog zo'n uitzichtpunt, dit keer begonnen we de berg af te klimmen om bij een afgelegen mini strandje uit te komen! Exotische planten achter je, een verlaten strandje die je alleen met rotsen deelt en de helder blauwe zee voor je; klinkt niet heel verkeerd he?

In de namiddag kwamen we aan bij de grens tussen 2 provincies: de Western Cape ging hier over in de Eastern Cape (ja Zuid-Afrikaners zijn niet heel erg creatief met hun namen). Een rivier maakt de grens uit en boven die rivier bevindt zich een brug; de Bloukransbridge. We stopten hier met een reden, die brug is namelijk de hoogste Bungee Jump locatie ter wereld! En ik met mijn ‘goede' ideeën ook altijd.. ik wou dit doen. Toen ik over de brug liep en naar beneden keek twijfelde ik toch een beetje aan m'n beslissing, maar niet veel later stond ik met mijn tenen over de rand naar het 216 meter diepe dal te kijken terwijl de bungee-crew aftelde. 3,2,1..BUNGEE en ik sprong. Het voelde als vliegen, de wind door je haren en totale vrijheid. Weg van de wereld, genietend van je vrije val. Nou ja, na 5 seconden is het voorbij. Dan beginnen de rebounds, het oneindige op en neer gaan waardoor al het bloed naar je hoofd stroomt en het voelt alsof je voeten uit de zekering flippen. Maar dat maakt als je eenmaal boven bent niks meer uit! Ik heb het gedaan, de hoogste bungee ter wereld doen kan van mijn bucket list worden afgestreept.
Na deze adrenaline-kick was het tijd voor een feestje en eindelijk hadden we een heel gezellig backpacker's place waar genoeg gasten waren. Dus met 2 Duitse meisjes, een Californian dude en een Zwitsers meisje hebben we gefeest en Bungee-shotjes genomen. De Duitse jongen uit mijn groep snapte niet waarom we het bungee-shotjes noemden: 'Komt het weer terug omhoog dan?'
Helaas had hij gelijk, na een top party-avond zat ik nog even gezellig na te kletsen tot ik me opeens absoluut niet goed voelde. Het leek mij het allerverstandigst om meteen plat te gaan liggen (als ik ooit wel dokter word, zorg dat je niet mijn patiënt wordt). Ik lag nog maar net en toen besloot mijn maag ‘ruth down the S-bend' te roepen en omdat ik in mijn party-mood (of stomdronkenheid, ik twijfel nog) mijn backpack was vergeten weg te halen en mijn kleding van die dag er naast had gegooid, heb ik die voorzien van een heerlijk aroma. Gelukkig waren mijn mede-feestgangers van die avond zo aardig om mij te helpen met schoonmaken. De volgende ochtend heb ik afvalzakken gekocht en dat werd dus mijn nieuwe reisoutfit. Een zak voor de stinkende backpack, een zak voor de vieze kleding, een voor schoon goed en ga zo maar verder. En dat alles door het eten van die ene verkeerde curry (never blame the booz).

Nadat de ergste brakheid alweer voorbij was was het tijd voor een nieuwe activiteit: zip-lining (soort abseilen), op zich al redelijk leuk, maar als je je bedenkt dat we dit ergens in het bos deden met onder ons allemaal indrukwekkende watervallen, wordt het wel heel erg speciaal. Lunch werd geregeld in Port Elizabeth, een heel erg mooi kust-stadje. Na de sushi en een beach walk trokken we dieper het land in, weg van de kust. We kwamen aan bij Avaco Lodges, ons ‘hostel' voor deze nacht. We hadden allemaal een eigen Mudhut tot ons beschikking, een soort rondaveltje. Ver weg van drukke steden en dorpjes waren we echt weer op het afgestorven platte land. De huisjes stonden op een heuvel tussen de exotische Garden Route planten en onder aan de heuvel vloeide een rivier waar we de krokodillen en nijlpaarden al kanoënd gingen ontwijken. Na de kanotocht en wat te hebben gezwommen was het tijd voor een typisch Afrikaanse maaltijd :potjiekos! Met z'n allen rond een vuur, glaasje erbij en genieten van ons stoofpotje met boven ons een heldere kandelaar van sterren en verder niets dan rust.

De volgende ochtend begonnen we al vroeg aan onze safaridag in Addo Elephant Park. Omdat ik al in Kruger ben geweest en in Moholoholo met genoeg wild spul heb gewerkt, was het niet heel spectaculair meer voor mij; been there, done that, bought the t-shirt. Het enige wat nog wel even spannend was, was de boze olifant die dominant op de auto af kwam rennen en vervolgens om ons heen ging paraderen.
's Avonds was echter een heel ander verhaal. Terug naar de kust, naar het Surfer's Walhalla van het land: J-Bay!! Na een strandwandeling (tuurlijk net nu ik hier was, waren de golven crap, dus geen gesurf) kwam de party-stemming er weer in met pyramids (een drankspel dat lijkt op de Nederlandse versie ‘in de bus' ) en potjes pool, uiteraard werden die gespeeld om shotjes.

De laatste dag, het was inmiddels vrijdag geworden, begonnen we met een bezoek aan de Elephant Sanctuary waar ik hand-in-trunk met een olifant heb gelopen. Met een hand vol olifanten-snot vertrokken we naar Monkey Land om daar tussen apengebrul te lunchen. Verder werd er veel gereden vandaag om redelijk op tijd in Sedgefield aan te komen. Eenmaal gearriveerd had ik geen eens tijd om mijn afvalzakbackpacks uit te pakken, want we werden opgehaald door een crew die ons meenamen naar Pine Lake. Eenmaal veilig vastgemaakt werd het teken aan de boot gegeven die het meer oversjeesde om zo mij op te takelen. De parasail stond strak van de wind en het opstijgen begonen niet veel later maakten we ons op 1 km hoogte los van de boot. De afdaling begon: we parasailden! Een vlucht van ongeveer 20 minuten met spectaculaire bochtjes maken en verder genieten van de rust en het uitzicht. Je kon mijlen ver kijken over de stranden, de zee, de meren, de bergen en al het groen van de omgeving. Van boven de wolken tot aan de vaste grond heb ik genoten! Not too shabby !
Dat vliegen hongerig maakt bleek 's avonds wel, want na een pizza en calamari moest er nog een pizza aan te pas komen om mijn knorrige maag te stillen en een goede bodem voor een potje Beerpong te leggen. Na de beerpong (het is precies dat je denkt dat het is, lijkt op pingpong, maar dan met bier) een hele gezellige en aangeschoten avond gehad met 2 Amerikanen die toevallig ook vanuit Muizenberg kwamen en mij daar al hadden gezien! Ook hier waren weer wat Nederlanders en na alle drankjes en gezelligheid een laatste nacht in een backpacker's gehad.

Zaterdag was een saai dagje, want van Sedgefield moesten we zo'n 450 km terugrijden naar de Moederstad. Eenmaal thuis aangekomen was het tijd voor alle verhalen en het schoonmaken van mijn braakvangers. Alleen ouma was thuis vandaag, dus met z'n 2en naar de Waterfront gegaan om onszelf te verwennen met uiteten. Zondags kwam de hele familie bij elkaar en zo is ook dit avontuur weer afgesloten.

Deze komende allerlaatste week wordt druk, want er is nog veel te doen en weinig tijd om het te doen. Voor ik naar huis ga zal ik jullie vertellen wat ik deze week allemaal heb beleefd en dan zal ik woensdag avond met 2 overvolle koffers en een uitpuilende (schone!) backpack in het vliegtuig naar Nederland stappen. Nu al heb ik voor enkele kilo's aan Zuid-Afrikaans eten ingeslagen en ik ben nog niet klaar, misschien is het beter om het hele vliegtuig te kopen.

In ieder geval geniet ik hier nog even en dan is het volgende week alweer voorbij en kom ik terug. Ik weet niet of ‘thuiskomen' nog geschikt is, want ik voel me eigenlijk nergens zo thuis als hier.

We are not African because we live Africa, we are African because Africa lives in us.

Keep it real!